📜 原文（文言文）
秦、韩战于浊泽，韩氏急。公仲朋谓韩王曰：“与国不可恃。今秦之心欲伐楚，王不如因张仪为和于秦，赂之以一名都，与之伐楚，此以一失二之计也。”韩王曰：“善。”乃儆公仲之行，将西购于秦。楚王闻之，大恐，召陈轸而告之。陈轸曰：“秦之欲伐我久矣，今又得韩之名都一而具甲，秦、韩并兵而伐楚，此秦所祷祀而求也。今已得之矣，楚国必伐矣。王听臣，为之儆四境之内，选师言救韩，令战车满道路，发信臣，多其车，重其币，使信王之救己也。纵韩为不能听我，韩必德王也，必不为雁行以来。是秦、韩不和也，兵虽至，楚不大病也。为能听我，绝和于秦，秦必大怒，以厚怨于韩。韩得楚救，必轻秦。轻秦，其应秦必不敬。是我困秦、韩之兵，而免楚国之患也。”楚王大说，乃儆四境之内，选师言救韩，发信臣，多其车，重其币。谓韩王曰：“不谷之国虽小，已悉起之矣。愿大国遂肆志于秦，不谷将以楚殉韩。”韩王大说，乃止公仲。公仲曰：“不可。夫以实告我者秦也，以虚名救我者楚也。恃楚之虚名，轻绝强秦之敌，必为天下笑矣。且楚、韩非兄弟之国也，又非素约而谋伐秦矣。已有伐形，因发兵言救韩，此必陈轸之谋也。夫轻绝强秦而信楚之谋臣，恐必败矣。”韩王不听，遂绝和于秦。秦果大怒，兴师与韩战于岸门。楚救不至，韩氏大败。韩氏之兵非削弱也，民非蒙愚也，兵为秦禽，智为楚笑，过听于陈轸，失计于韩朋也。
📖 白话文翻译
秦与韩浊泽之战，韩氏危。公仲朋谓韩王曰：“盟国不可恃也。今秦心欲伐楚，王不若因张仪为和于秦，赂以一名都，与之伐楚，此以一易二之计也。”韩王曰：“善。”乃儆公仲之行，将西购于秦。楚王闻之惧，召陈轸而告之。陈轸曰：“秦之欲伐我久矣，今又得韩之名都一而具甲，秦韩并兵而南，此秦所祷祀而求也。今已得之矣，楚必受伐。王听臣，为之儆四境之内，选师言救韩，令战车满道路，发信臣，多其车，重其币，使信王之救己也。纵韩为不能听我，韩必德王也，必不为雁行以来。是秦韩不和也，兵虽至，楚不大病也。为能听我，绝和于秦，秦必大怒，以厚怨韩。韩得楚救，必轻秦。轻秦，其应秦必不敬。是我困秦韩之兵，而免楚国之患也。”楚王大说，乃儆四境之内，选师言救韩，发信臣，多其车，重其币。谓韩王曰：“敝邑虽小，已悉起之矣。愿大国遂肆意于秦，敝邑将以楚殉韩。”韩王大说，乃止公仲。公仲曰：“不可。夫以实伐我者秦也，以虚名救我者楚也。恃楚之虚名，轻绝强秦之敌，必为天下笑矣。且楚韩非兄弟之国也，又非素约而谋伐秦矣。已有伐形，因发兵言救韩，此必陈轸之谋也。夫轻绝强秦而信楚之谋臣，恐必败矣。”韩王不听，遂绝和于秦。秦果大怒，兴师与韩战于岸门。楚救不至，韩氏大败。韩氏之兵非削弱也，民非愚蒙也，兵为秦禽，智为楚笑，过听于陈轸，失计于公仲朋也。
💡 商战启示录
กลยุทธ์นี้เผยให้เห็นเกมแห่ง “ข้อมูลและภาพลวงตา” ในสมรภูมิการค้า ฮั่นอ๋องหลงเชื่อ “ชื่อเสียงลม ๆ แล้ง ๆ” ของแคว้นฉู่ แล้วละทิ้ง “ผลประโยชน์ที่แท้จริง” จากแคว้นฉิน ในที่สุดก็พ่ายแพ้ย่อยยับ ในธุรกิจยุคปัจจุบัน องค์กรต่าง ๆ มักเผชิญกับทางเลือกที่คล้ายคลึงกัน: คำมั่นสัญญาที่พันธมิตรมอบให้นั้น “จริง” หรือ “เท็จ”? เราจำเป็นต้องมองทะลุผ่านภายนอก เพื่อหยั่งรู้เจตนาที่แท้จริงของอีกฝ่าย ตัวอย่างเช่น บริษัทสตาร์ทอัพแห่งหนึ่ง หลงเชื่อคำพูด “ความร่วมมือเชิงยุทธศาสตร์” อันสวยหรูของคู่แข่งในวงการเดียวกัน เพื่อแลกกับการลงทุน แล้วปฏิเสธคำสั่งซื้อระยะยาวจากลูกค้ารายใหญ่ ท้ายที่สุดอีกฝ่ายเพียงแต่ต้องการล้วงข้อมูลเทคโนโลยี คำสั่งซื้อก็สูญหาย บริษัทตกอยู่ในวิกฤต ในทางตรงกันข้าม ในช่วงแรกเริ่มของหัวเว่ย เมื่อต้องเผชิญกับ “ไมตรี” แห่งความร่วมมือจากยักษ์ใหญ่ข้ามชาติ พวกเขาวิเคราะห์อย่างเยือกเย็นว่าเจตนาที่แท้จริงคือการบีบคั้นเทคโนโลยีของตนเอง จึงยืนหยัดในการวิจัยและพัฒนาอย่างเป็นอิสระ ในที่สุดก็ก้าวขึ้นเป็นผู้นำในอุตสาหกรรม บทเรียนจากสมรภูมิการค้า: หนึ่ง อย่าหวั่นไหวต่อยุทธศาสตร์เดิมที่มีอยู่เพราะคำพูดหวานหูของคู่แข่ง (เช่น “ชื่อเสียงลม ๆ แล้ง ๆ”) จงประเมินว่าทรัพยากรและการกระทำของอีกฝ่ายสอดคล้องกับวาจาของเขาหรือไม่ สอง จงระวังพันธมิตรแบบ “ยืมมีดฆ่าคน” เช่นเดียวกับที่เฉินเจิ้นใช้ “การช่วยเหลือฮั่น” เป็นข้ออ้าง แต่แท้จริงแล้วเป็นการทำลายความสัมพันธ์ระหว่างฉินและฮั่น องค์กรควรตระหนักว่าแผนการความร่วมมือนั้นมีแผนซ่อนเร้นแอบแฝงอยู่หรือไม่ สาม จงให้ความสำคัญกับ “ต้นทุนจม” และ “ต้นทุนโอกาส” ฮั่นอ๋องสูญเสียแผนอันชาญฉลาดของกงจ้งเผิง องค์กรก็มักจะละทิ้งเส้นทางที่ดีที่สุดในระยะยาวเพราะสิ่งล่อใจระยะสั้น ในการตัดสินใจ จงวิเคราะห์อย่างมีเหตุผลดั่งกงจ้งเผิง: ใครคือผู้ให้ทรัพยากรที่แท้จริง? ใครคือผู้วาดฝันบนกระดาษ? เพียงยึดมั่นในข้อเท็จจริงและตรรกะ มิใช่อารมณ์และชื่อเสียงลม ๆ แล้ง ๆ จึงจะหลีกเลี่ยงความพ่ายแพ้อันน่าขัน “ที่โลกล้อเลียน” ได้