第50篇 张仪欲假秦兵以救魏

จางอี้ต้องการจะขอยืมกำลังทหารของรัฐฉินเพื่อไปช่วยรัฐเว่ย์ พระเจ้าเว่ย์ตรัสว่า “หากกองทัพของรัฐฉินมาถึงแล้ว จะทำประการใดเล่า?” จางอี้ทูลว่า “ฝ่าบาทไม่ต้องทรงกังวล ข้าพเจ้าขอยืมกำลังทหารของรัฐฉินเพื่อไปช่วยรัฐเว่ย์” พระเจ้าเว่ย์ตรัสว่า “กองทัพของรัฐฉินแม้จะเข้มแข็ง แต่ก็มิใช่สิ่งที่รัฐเว่ย์จะพึ่งพาได้” จางอี้ทูลว่า “ข้าพเจ้าได้ยินว่า ผลประโยชน์ไม่ถึงสิบเท่า ก็ไม่เปลี่ยนแปลงกิจการ ผลงานไม่ถึงร้อยเท่า ก็ไม่เปลี่ยนแปลงธรรมเนียม บัดนี้ฝ่าบาทใช้แผ่นดินของรัฐเว่ย์ ไปขอยืมกองทัพของรัฐฉิน เพื่อแก้วิกฤตของรัฐเว่ย์ นี้ก็เหมือนกับการยืมอาวุธให้โจร มอบเสบียงให้ขโมย ข้าพเจ้าเห็นเป็นการส่วนตัวว่า ยุทธศาสตร์ของฝ่าบาท ไม่สู้ที่จะตัดแผ่นดินบางส่วนมอบให้รัฐฉิน เพื่อเสริมสร้างไมตรีกับรัฐฉินให้มั่นคง แล้วรัฐเว่ย์จึงจะสงบสุข รัฐฉินปรารถนาจะได้แผ่นดินของรัฐเว่ย์ มิใช่เพียงวันเดียวแล้ว บัดนี้ฝ่าบาทตัดแผ่นดินไปติดสินบนรัฐฉิน รัฐฉินจะต้องยินดีเป็นแน่ และภัยพิบัติของรัฐเว่ย์ก็จะคลี่คลายไปได้ หากจำต้องรอให้กองทัพของรัฐฉินมาถึงก่อน แล้วจึงค่อยหาทางแก้ไข เกรงว่าความพินาศของรัฐเว่ย์ก็จะมาถึงในไม่ช้า” พระเจ้าเว่ย์ตรัสว่า “ดี” จึงตัดแผ่นดินไปติดสินบนรัฐฉิน รัฐฉินยินดียิ่งนัก และรัฐเว่ย์ก็ได้ความสงบสุขสืบมา