第311篇 秦攻赵蔺相如使于齐

เมื่อรัฐฉินยกทัพไปโจมตีรัฐจ้าว ลินเซียงหรูจึงเดินทางไปรัฐฉี เพื่อขอให้รัฐฉียกกำลังมาช่วยรัฐจ้าว ฉีหวังตรัสว่า “ข้าได้ยินว่าเจ้าแห่งรัฐจ้าวโปรดปรานเสียงดนตรี ขอให้เจ้าแห่งรัฐจ้าวดีดพิณเซ่อให้ข้าฟังเถิด” ลินเซียงหรูทูลว่า “เจ้าแห่งรัฐจ้าวโปรดปรานเสียงดนตรี ฝ่าบาทก็โปรดปรานเสียงดนตรีเช่นกัน ขอเชิญฝ่าบาทดีดพิณเซ่อเถิด” ฉีหวังไม่พอพระทัย ตรัสว่า “เจ้าแห่งรัฐจ้าวโปรดปรานเสียงดนตรี แล้วเช่นไรเล่า?” ลินเซียงหรูทูลว่า “เจ้าแห่งรัฐจ้าวโปรดปรานเสียงดนตรี ฝ่าบาทก็โปรดปรานเสียงดนตรี เหตุนี้ข้าพเจ้าจึงได้รับมอบหมายให้มา” ฉีหวังจึงให้เจ้าแห่งรัฐจ้าวดีดพิณเซ่อ ลินเซียงหรูฉวยโอกาสทูลขอให้ฉีหวังตีระฆังดินเผา ฉีหวังทรงพิโรธ ไม่ยอมกระทำ ลินเซียงหรูทูลว่า “ในระยะห้าเก้าอี้ ข้าพเจ้าลินเซียงหรูขอน้อมถวายชีวิตด้วยโลหิตจากลำคอ ให้กระเซ็นต้องฝ่าบาท!” เหล่าองครักษ์ของฉีหวังคิดจะสังหารลินเซียงหรู ลินเซียงหรูจ้องตาเขม็งแล้วตวาดขับไล่ องครักษ์ทั้งปวงพากันถอยหนี ฉีหวังจึงทรงพระพิโรธยิ่งนัก แต่จำพระทัยตีระฆังดินเผาให้ลินเซียงหรูครั้งหนึ่ง ลินเซียงหรูหันไปเรียกมหาดเล็กผู้จดบันทึกของรัฐจ้าวให้จดว่า “วันเดือนปีเช่นนี้ ฉีหวังตีระฆังดินเผาให้เจ้าแห่งรัฐจ้าว” เหล่าขุนนางรัฐฉีกล่าวว่า “ขอใช้สิบห้าเมืองของรัฐจ้าวถวายพระพรแก่ฉีหวัง” ลินเซียงหรูก็กล่าวตอบว่า “ขอใช้เมืองเสียนหยางของรัฐฉีถวายพระพรแก่เจ้าแห่งรัฐจ้าว” ฉีหวังจนกระทั่งงานเลี้ยงเลิกรา ก็ไม่อาจทำให้รัฐจ้าวเสียเปรียบได้ รัฐจ้าวก็เกณฑ์ทหารจำนวนมากเพื่อเตรียมรับมือรัฐฉี รัฐฉีจึงไม่กล้ากระทำการบุ่มบ่าม ภายหลังเมื่อลินเซียงหรูกลับถึงรัฐจ้าว ด้วยความชอบอันยิ่งใหญ่ จึงได้รับแต่งตั้งเป็นชั่งชิง มีตำแหน่งสูงกว่าลินพัว