📜 原文（文言文）
宫他为燕使魏，魏不听，报曰：“王闻赵之蔽于秦乎？赵之蔽于秦，犹燕之蔽于魏也。今臣之请于魏也，先事而虑，不可谓能；后事而悔，不可谓智。且夫秦之强，非魏之所当也。魏不聽，臣请以赵喻。赵之强，非燕之所当也。燕不聽，赵必以兵临燕，燕何以待之？今魏不聽，秦必以兵临魏，魏何以待之？愿王之计之。”魏王曰：“善。”乃听燕。
📖 白话文翻译
กงทาเดินทางไปเมืองเว่ยในฐานะทูตของแคว้นเยียน แต่เว่ยไม่ยอมปฏิบัติตามคำขอของเยียน กงทาจึงกลับมารายงานแก่กษัตริย์เยียนว่า “ฝ่าบาททรงเคยได้ยินเรื่องที่แคว้นจ้าวถูกแคว้นฉินหลอกลวงหรือไม่? การที่จ้าวถูกฉินหลอกลวง ก็เหมือนกับการที่เยียนถูกเว่ยหลอกลวงในวันนี้ ข้าพเจ้าได้ทูลขอต่อเว่ย โดยไตร่ตรองไว้ล่วงหน้าอย่างรอบคอบแล้ว จะกล่าวว่าไร้ความสามารถก็หาได้ไม่ ภายหลังเมื่อเกิดความเสียใจขึ้น จะกล่าวว่าฉลาดหลักแหลมก็หาได้ไม่ อนึ่ง ความเข้มแข็งของฉินนั้น มิใช่สิ่งที่เว่ยจะต้านทานไหว หากเว่ยไม่ยอมปฏิบัติตาม ข้าพเจ้าขออุปมาด้วยเรื่องของจ้าว ความเข้มแข็งของจ้าวนั้น มิใช่สิ่งที่เยียนจะต้านทานไหว หากเยียนไม่ยอมปฏิบัติตาม จ้าวจักต้องยกทัพมาคุกคามเยียนเป็นแน่ เยียนจะรับมืออย่างไร? บัดนี้หากเว่ยไม่ยอมปฏิบัติตาม ฉินจักต้องยกทัพมาคุกคามเว่ยเป็นแน่ เว่ยจะรับมืออย่างไร? ขอฝ่าบาททรงพิจารณาเถิด” กษัตริย์เว่ยตรัสว่า “ดี” แล้วจึงยอมปฏิบัติตามคำขอของเยียนในที่สุด
💡 商战启示录
แก่นกลยุทธ์ของเขาอยู่ที่ "การอาศัยกระแสเพื่อสร้างความเกรงขาม" และ "การผูกผลประโยชน์เข้าด้วยกัน" เขามิได้ขอร้องให้แคว้นเว่ยช่วยเหลือโดยตรง หากแต่ชี้ให้แคว้นเว่ยตระหนักว่า หากไม่ร่วมมือ ภัยคุกคามจากแคว้นจ้าวและแคว้นฉินจะนำพาความเสี่ยงอันใหญ่หลวงมาสู่ตนเอง กลวิธี "สร้างวิกฤต" เช่นนี้ปรากฏให้เห็นอยู่เสมอในสงครามการค้ายุคปัจจุบัน ตัวอย่างเช่น ในการเจรจาห่วงโซ่อุปทาน ผู้จัดจำหน่ายชิปอาจชี้ให้ผู้ผลิตโทรศัพท์มือถือเห็นว่า หากไม่นำเทคโนโลยีล่าสุดมาใช้ คู่แข่งจะได้เปรียบด้านประสิทธิภาพและครองตลาดก่อน ส่งผลให้ส่วนแบ่งตลาดของผู้ผลิตรายนั้นลดน้อยลง ผู้จัดจำหน่ายใช้การพรรณนาถึงผลร้ายของการ "ไม่ร่วมมือ" มิใช่การเน้นย้ำถึงผลประโยชน์ของการ "ร่วมมือ" เพื่อผลักดันให้อีกฝ่ายตัดสินใจ อีกกรณีหนึ่งคือ ผู้ให้บริการคลาวด์มักเน้นย้ำในการเสนอขายว่า หากองค์กรไม่ปรับเปลี่ยนสู่ยุคดิจิทัล จะประสบปัญหาประสิทธิภาพตกต่ำและต้นทุนสูงขึ้น ท้ายที่สุดถูกตลาดทอดทิ้ง ปัญญาของเขาปรากฏชัดตรงที่มิได้เพียงชี้ให้เห็นวิกฤตที่อาจเกิดขึ้นกับแคว้นเว่ย หากยังบอกเป็นนัยว่าแคว้นเยียนเป็นเกราะป้องกันสำคัญที่ต้านทานแคว้นฉินให้แก่แคว้นเว่ย ผูกผลประโยชน์ของทั้งสองฝ่ายเข้าด้วยกัน สิ่งนี้เป็นบทเรียนแก่ผู้บริหารยุคใหม่ว่า ในการเจรจา มิเพียงต้องแสดงคุณค่าของตนเอง หากต้องช่วยให้อีกฝ่ายมองเห็นราคาของ "การนิ่งเฉย" เพื่อสร้างความสัมพันธ์แห่งชัยชนะร่วมกันที่ไม่อาจแยกจากกัน กลยุทธ์เช่นนี้ต้องอาศัยสายตาอันแหลมคมและวาทศิลป์อันทรงพลัง แต่เมื่อประสบความสำเร็จ มักนำไปสู่ข้อตกลงที่ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้