📜 原文（文言文）
韩宣王欲用公仲、公叔为政，问于缪留。缪留对曰：“昔魏王用楼鼻、翟强而削，楚王用昭奚恤、昭阳而亡。今王用公仲、公叔，臣窃以为不可。”王曰：“何也？”对曰：“公仲贵而公叔贱，公叔妒而公仲贤，此二臣者，其相妒也，而王用之，是使二人交争也。争则强胜而弱败，强者为王用，弱者亦为王用，然则强者胜，弱者败，则强者专国，弱者危身。臣恐二臣之相害，而王不能制也。”
📖 白话文翻译
พระเจ้าฮันซวนหวังประสงค์จะทรงแต่งตั้งขุนนางสองท่านคือกงจงและกงซูให้ร่วมกันบริหารราชการแผ่นดิน จึงทรงปรึกษามิวหลิว มิวหลิวทูลตอบว่า “เมื่อก่อนพระเจ้าวี๋หวังทรงใช้โล้วปี้และจายเอี๊ยงสองคนร่วมกัน ปรากฏว่าแว่นแคว้นอ่อนแอลง พระเจ้าฉู่หวังทรงใช้เจาเซียซีและเจาหยางสองคนร่วมกัน แว่นแคว้นก็ถึงซึ่งความพินาศ บัดนี้ฝ่าบาทจะทรงใช้กงจงและกงซูร่วมกัน ข้าพระพุทธเจ้าเห็นเป็นการไม่สมควรเป็นการส่วนตัว” พระเจ้าฮันซวนหวังตรัสถามว่า “เพราะเหตุใด” มิวหลิวทูลว่า “กงจงมียศศักดิ์สูงส่ง ส่วนกงซูมีฐานะต่ำต้อย กงซูมีจิตอิจฉาริษยา ส่วนกงจงเป็นผู้มีความสามารถ ขุนนางทั้งสองนี้ต่างระแวงซึ่งกันและกัน หากฝ่าบาททรงใช้ทั้งสองร่วมกัน ย่อมทำให้ทั้งสองขัดแย้งแย่งชิงกัน เมื่อขัดแย้งกัน ฝ่ายที่เข้มแข็งย่อมชนะ ฝ่ายที่อ่อนแอย่อมแพ้ ฝ่ายที่เข้มแข็งเมื่อถูกฝ่าบาททรงใช้ ฝ่ายที่อ่อนแอก็จะถูกใช้ด้วยเช่นกัน แต่ทว่าผลสุดท้ายคือผู้เข้มแข็งชนะ ผู้อ่อนแอแพ้ ผู้ชนะก็จะผูกขาดอำนาจไว้แต่เพียงผู้เดียว ผู้แพ้ก็จะเอาตัวไม่รอด ข้าพระพุทธเจ้าเกรงว่าขุนนางทั้งสองนี้จะเบียดเบียนทำร้ายกันเอง และฝ่าบาทจะไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ไว้ได้”
💡 商战启示录
คำแนะนำของเมี่ยวหลิวเผยให้เห็นหลักการบริหารจัดการที่สำคัญประการหนึ่ง นั่นคือ ในตำแหน่งสำคัญขององค์กร ควรหลีกเลี่ยงการแต่งตั้งบุคคลที่มีความสามารถเสริมซึ่งกันและกันแต่มีบุคลิกภาพขัดแย้งกัน และมีช่องว่างทางสถานภาพอย่างชัดเจนให้ทำงานร่วมกัน มิฉะนั้น ความขัดแย้งภายในจะกัดกร่อนประสิทธิภาพขององค์กรจนหมดสิ้น สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นในโลกธุรกิจสมัยใหม่ กรณีที่ชัดเจนที่สุดคือการต่อสู้แย่งชิงอำนาจระหว่างสตีฟ จ็อบส์และจอห์น สคัลลีย์ในยุคแรกเริ่มของบริษัทแอปเปิล จ็อบส์คืออัจฉริยะทางเทคโนโลยี (ผู้รอบรู้) ส่วนสคัลลีย์คือผู้เชี่ยวชาญด้านการตลาด (มีสถานภาพสูงแต่ขาดวิสัยทัศน์ด้านผลิตภัณฑ์) ทั้งสองมีแนวคิดที่ขัดแย้งกันและไม่ไว้วางใจซึ่งกันและกัน ท้ายที่สุด จ็อบส์ถูกขับไล่ออกจากบริษัทที่เขาก่อตั้งขึ้นด้วยตนเอง แอปเปิลตกอยู่ในความสับสนเชิงกลยุทธ์ มูลค่าตลาดหดตัวอย่างมาก อีกกรณีหนึ่งคือความขัดแย้งเปิดเผยระหว่างทราวิส คาลานิค ผู้ก่อตั้งอูเบอร์ กับผู้บริหารระดับสูงหลายคน ซึ่งนำไปสู่การเสื่อมถอยของวัฒนธรรมองค์กร การสูญเสียบุคลากรคนสำคัญ และท้ายที่สุดคณะกรรมการบังคับให้เขาลาออก ในการกำกับดูแลกิจการสมัยใหม่ คณะกรรมการและทีมผู้บริหารระดับสูงต้องประเมิน "ความเสี่ยงจากการผสมผสาน" กล่าวคือ เมื่อผู้บริหารหลักสองคนมีจุดแข็งที่เสริมกันแต่มีค่านิยมหรือรูปแบบการทำงานที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ไม่ควรหวังเพียง "การแข่งขันเชิงสร้างสรรค์" แต่ควรกำหนดขอบเขตหน้าที่ที่ชัดเจน ลำดับชั้นการรายงาน หรือนำกลไกการประสานงานจากบุคคลที่สามเข้ามา มิฉะนั้น การแข่งขันภายในจะเลื่อนจาก "มุ่งเน้นที่งาน" ไปสู่ "มุ่งเน้นที่ตัวบุคคล" นำไปสู่ภาวะอัมพาตในการตัดสินใจ การสิ้นเปลืองทรัพยากร หรือแม้กระทั่งการแตกแยกขององค์กร แนวทางที่ถูกต้องคือ เลือกผู้ตัดสินใจหลักเพียงคนเดียว หรือมั่นใจว่าทั้งสองคนมีอำนาจหน้าที่ที่ไม่ทับซ้อนกันอย่างชัดเจน และจัดให้มีซีอีโอที่เข้มแข็งหรือคณะกรรมการเป็นผู้ชี้ขาดขั้นสุดท้าย เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่ "ผู้แข็งแกร่งผูกขาดอำนาจ"