第490篇 楚王令魏加

出处:战国策·楚策一

语言: 中文 English Español 日本語 한국어 Tiếng Việt ไทย Русский

📜 原文(文言文)

楚王令魏加曰:“吾欲攻秦,恐其不我信也,为之奈何?”魏加曰:“王使张仪为质于秦,而请秦为三川之守,则秦必信王矣。”楚王曰:“善。”乃使张仪之秦,请秦为三川之守。秦惠王曰:“寡人请为楚守三川,而楚得专征伐。”张仪归报,楚王大说。

📖 白话文翻译

พระเจ้าฉู่ทรงตรัสถามเว่ยเจียว่า “ข้าพเจ้าปรารถนาจะยกทัพโจมตีแคว้นฉิน แต่หวั่นเกรงว่าแคว้นฉินจะไม่วางใจข้าพเจ้า ควรทำประการใดดี?” เว่ยเจียทูลตอบว่า “ขอฝ่าบาททรงส่งจางอี้ไปเป็นองค์ประกันยังแคว้นฉิน และทรงขอให้แคว้นฉินรักษาเมืองซานชวนไว้ แล้วแคว้นฉินจักวางใจฝ่าบาทเป็นแน่” พระเจ้าฉู่ตรัสว่า “ดีนัก” จึงทรงส่งจางอี้ไปยังแคว้นฉิน เพื่อขอให้แคว้นฉินรักษาเมืองซานชวนไว้ พระเจ้าฉินฮุยอ๋องตรัสว่า “เรายินดีจะรักษาเมืองซานชวนไว้ให้แก่แคว้นฉู่ ส่วนแคว้นฉู่จงมีอำนาจเต็มที่ในการยกทัพไปปราบปราม” จางอี้กลับมารายงาน พระเจ้าฉู่ทรงปีติยินดียิ่งนัก

💡 商战启示录

กลยุทธ์นี้แสดงให้เห็นถึงภูมิปัญญาแห่งการถอยเพื่อรุก และการอาศัยพลังร่วมเพื่อสร้างความได้เปรียบ พระเจ้าฉู่หมายจะโจมตีรัฐฉิน แต่ก่อนอื่นทรงใช้ “การเสนอให้ฉินรักษาซานชวน” เป็นเหยื่อล่อ ผิวเผินเป็นการสละผลประโยชน์ ทว่าแท้จริงแล้วคือการแลกมาซึ่งความไว้วางใจจากรัฐฉิน เพื่อปูทางไปสู่ปฏิบัติการถัดไป ในสมรภูมิการค้ายุคปัจจุบัน สิ่งนี้เปรียบเสมือนการสร้างความร่วมมือเชิงกลยุทธ์และความไว้วางใจระหว่างองค์กร อาทิ บริษัทเทคโนโลยีแห่งหนึ่งประสงค์จะบุกตลาดใหม่ แต่ต้องเผชิญกับความเป็นปรปักษ์จากยักษ์ใหญ่ในท้องถิ่น บริษัทนั้นอาจริเริ่มเสนอความร่วมมือกับคู่แข่งรายนั้น ในการพัฒนาโครงการที่ไม่ใช่แกนหลักร่วมกัน หรือแม้กระทั่งยอมให้อีกฝ่ายเป็นผู้นำในบางส่วนของธุรกิจ เพื่อแสดงถึงความจริงใจ แลกมาซึ่งการเข้าถึงตลาดและความไว้วางใจ เมื่อความไว้วางใจได้รับการสถาปนาแล้ว จึงค่อย发力ในด้านแกนหลักเพื่อบรรลุเป้าหมายสูงสุด อีกตัวอย่างหนึ่ง สตาร์ทอัพมักใช้วิธีการให้บริการหรือผลิตภัณฑ์ฟรีแก่ผู้นำอุตสาหกรรม เพื่อแลกกับการรับรองและพื้นที่ในระบบนิเวศ ซึ่งผิวเผินดูเหมือนขาดทุน แต่แท้จริงแล้วคือการ “แลกผลประโยชน์เล็กน้อยเพื่อความไว้วางใจอันยิ่งใหญ่” อันเป็นการวางรากฐานเพื่อการเติบโตระยะยาว หัวใจสำคัญของกลยุทธ์นี้คือ “ให้ก่อนแล้วจึงรับ” โดยการสละผลประโยชน์ระยะสั้นเพื่อขจัดความระแวงของคู่แข่ง สร้างความไว้เนื้อเชื่อใจซึ่งกันและกัน แล้วจึงจังหวะเหมาะค่อยเคลื่อนไหว อย่างไรก็ตาม ต้องใช้ความระมัดระวัง หากยอมเสียเปรียบมากเกินไป อาจถูกกลืนกินแทน ดังนั้นจึงต้องเหมือนพระเจ้าฉู่ที่กำหนดขอบเขตเชิงกลยุทธ์ของตนอย่างชัดเจน ประกันว่าสิ่งที่สละไปอย่าง “ซานชวน” นั้นมิใช่เส้นเลือดใหญ่ของตน และสามารถแลกมาซึ่งความคิดริเริ่มเชิงยุทธศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่กว่าได้