第146篇 韩公仲谓韩王曰

出处:战国策·韩策一

语言: 中文 English Español 日本語 한국어 Tiếng Việt ไทย Русский

📜 原文(文言文)

韩公仲谓韩王曰:“脍炙之怨,不若布衣之德也。且王昔者以百里之地,而见胁于天下,诸侯莫之救也。今王宜效秦、楚,而秦、楚之强,非韩所能当也。臣闻之:宁为鸡口,无为牛后。今西面交臂而事秦,何异于牛后乎?夫以大王之贤,挟强韩之兵,而有牛后之名,臣窃为大王羞之。”韩王忿然作色,按剑而仰天曰:“寡人虽死,必不能事秦。”公仲曰:“非此之谓也。秦之欲伐楚久矣,王不如因张仪为和于秦,赂之以一名都,与之伐楚,此以一失二得之计也。”韩王曰:“善。”乃微子之楚,楚王果大怒,兴师伐韩,韩与秦合,楚大败。

📖 白话文翻译

公仲子谓韩王曰:“夫珍馐之怨,不若黔首之德。且王昔以百里之地,见胁于天下,诸侯莫之救也。今王宜效秦楚,然秦楚之强,非韩所能御也。臣闻之:宁为鸡口,无为牛后。今西面稽首事秦,何异于牛后乎?以王之明,拥强韩之师,而蒙‘牛后’之名,臣窃为大王羞之。”韩王忿然作色,按剑仰天曰:“寡人虽死,必不事秦。”公仲曰:“非此之谓也。秦欲伐楚久矣,王不若因张仪而和于秦,遗之名称,与之伐楚,此以一失易二得之计也。”韩王曰:“善。”乃遣使于楚,楚王果大怒,兴师伐韩,韩与秦合,楚师大败。

💡 商战启示录

กลยุทธ์นี้แสดงให้เห็นถึงภูมิปัญญาแห่งการวางแผนเชิงยุทธศาสตร์แบบสองจังหวะ ขั้นแรก ขุนนางกงจงได้ใช้คำกล่าวที่ว่า “ยอมเป็นหัวไก่ ดีกว่าเป็นหางวัว” ปลุกเร้าความภาคภูมิใจแห่งแคว้นฮั่น มิให้ยอมจำนนต่อแคว้นฉินอันเกรียงไกร ประดุจองค์กรสมัยใหม่ที่ปฏิเสธการเป็นเพียงโรงงานผลิตในเครือของยักษ์ใหญ่วงการอุตสาหกรรม ยืนหยัดในตราสินค้าของตน เช่นเดียวกับหัวเว่ยในยุคแรกเริ่มที่ปฏิเสธการถูกครอบครอง แล้วทุ่มเทพัฒนานวัตกรรมด้วยตนเอง ขั้นที่สอง กงจงมิได้ฝ่าฟันอย่างมืดบอด หากแต่ชาญฉลาดในการอาศัยความขัดแย้งระหว่างแคว้นฉินและแคว้นฉู่ ด้วยการ “มอบเมืองเอกหนึ่งแห่ง” เป็นค่าตอบแทน เพื่อแลกกับพันธมิตรชั่วคราวกับแคว้นฉินอันแข็งแกร่ง ร่วมกันโจมตีแคว้นฉู่ บรรลุผล “เสียหนึ่งได้สอง” — เสียผลประโยชน์เพียงเล็กน้อย พร้อมกับทำให้ศัตรูผู้เกรียงไกรอ่อนแอลง และโยกย้ายภัยคุกคามไปยังผู้อื่น สิ่งนี้สอดคล้องกับ “กลยุทธ์ร่วมมือแข่งขัน” ในโลกธุรกิจ: เมื่อทรัพยากรของตนไม่เพียงพอ ย่อมไม่ปะทะกับยักษ์ใหญ่โดยตรง หากแต่แสวงหาจุดผลประโยชน์ร่วมกัน สร้างพันธมิตรเฉพาะกาล เช่น การควบรวมของตีตี้และควายตี้เพื่อต่อกรกับอูเบอร์ หรือการที่จิงตงดึงเทนเซ็นต์เข้ามาร่วมลงทุนเพื่อต้านทานอาลีบาบา บทเรียนสำคัญ: การตัดสินใจเชิงยุทธศาสตร์ต้องแบ่งเป็นระยะ — ระยะแรกสร้างบารมี (กำหนดท่าทีแห่งความเป็นอิสระ) แล้วจึงใช้ปัญญา (อาศัยกระแสเพื่อพลิกสถานการณ์) หลีกเลี่ยงการต่อสู้ด้วยอารมณ์ แต่จงคำนวณการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์อย่างมีเหตุผล เปลี่ยนความสูญเสียระยะสั้นให้เป็นความได้เปรียบทางการแข่งขันระยะยาว ท้ายที่สุด พระเจ้าแคว้นฮั่นแม้ทรง “พิโรธ” แต่ก็ทรงรับเอากลยุทธ์นั้นมาใช้ ย่อมชี้ให้เห็นว่าผู้นำพึงเปลี่ยนอารมณ์ให้เป็นพลังขับเคลื่อนการกระทำ มิใช่ให้อารมณ์มาเป็นเกณฑ์ในการตัดสินใจ