📜 原文（文言文）
应侯谓昭王曰：“亦闻恒思有神丛与？恒思之悍少年，请与丛博，曰：‘吾胜丛，丛借我神三日；不胜丛，丛困我。’乃左手为丛投，右手自为投，胜丛，丛借其神。三日，丛往求之，遂弗归。五日而丛枯，七日而丛亡。今国者，王之丛；势者，王之神。借人以其所重，与之其所轻，此之谓‘借’也。”昭王曰：“善。”于是废太后，逐穰侯、高陵、华阳、泾阳君于关外。
📖 白话文翻译
หยิงโหวฟ่านจวี๋ทูลพระเจ้าฉินเจาโอ๋ว่า “ฝ่าบาทเคยทรงทราบหรือไม่ว่า ณ เมืองเหิงซือมีเทวสถานศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่ง ชายหนุ่มผู้แข็งแกร่งแห่งเมืองเหิงซือได้ขอท้าพนันกับเทวสถานนั้น กล่าวว่า ‘หากข้าพเจ้าชนะ ท่านจงให้พลังศักดิ์สิทธิ์แก่ข้าพเจ้ายืมสามวัน หากข้าพเจ้าแพ้ ท่านก็สามารถลงโทษข้าพเจ้าตามแต่ประสงค์’ แล้วเขาก็ใช้มือซ้ายแทนเทวสถานทอยลูกเต๋า มือขวาทอยเพื่อตนเอง ผลปรากฏว่าเขาชนะ เทวสถานจึงให้ยืมพลังศักดิ์สิทธิ์ ครั้นสามวันผ่านไป เทวสถานมาทวงพลังคืน แต่ชายหนุ่มไม่ยอมคืน ห้าวันผ่านไป เทวสถานเริ่มเหี่ยวเฉา เจ็ดวันผ่านไป เทวสถานก็สิ้นสูญ บัดนี้ แผ่นดินคือเทวสถานของฝ่าบาท อำนาจคือพลังศักดิ์สิทธิ์ของฝ่าบาท หากทรงให้สิ่งล้ำค่าที่สุดแก่ผู้อื่นยืม ทรงเหลือไว้แต่สิ่งที่ต่ำต้อยที่สุดแก่พระองค์เอง สิ่งนี้เรียกว่า ‘การให้ยืมอำนาจ’ พระเจ้าฉินเจาโอ๋ตรัสว่า “กล่าวได้ดีนัก” แล้วจึงทรงปลดพระพันปีหลวง ขับไล่เหรางโหว เกาหลิงจวิน ฮวาหยางจวิน และจิงหยางจวินออกจากด่านหานกู
💡 商战启示录
กลยุทธ์นี้ชี้ให้เห็นถึงข้อควรระวังอันเป็นแก่นสาร: ทรัพยากรหลักและอำนาจไม่ควรตกไปอยู่ในมือผู้อื่น มิฉะนั้นจะถูกกัดกร่อนจนหมดสิ้นดั่งต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกพุ่มไม้รกเรื้อบดบัง และในที่สุดก็สูญเสียรากฐานของตน ในบริบทของธุรกิจยุคใหม่ การที่ผู้ก่อตั้งบริษัทจะควบคุมอำนาจตัดสินใจและทรัพย์สินแกนกลางไว้ได้นั้นเป็นเรื่องที่คุกคามถึงความเป็นความตาย กรณีตัวอย่างที่ชัดเจนคือการที่สตีฟ จ็อบส์ถูกจอห์น สคัลลีย์ซึ่งตนเป็นผู้เชิญเข้ามาดำรงตำแหน่งซีอีโอกลั่นแกล้งจนต้องออกจากแอปเปิลในปี ค.ศ. 1985 แม้บริษัทจะรอดพ้นวิกฤตระยะสั้นไปได้ แต่นวัตกรรมก็ซบเซา ตลาดหดตัวลง และในท้ายที่สุดก็เกือบถึงแก่ล้มละลาย จนกระทั่งจ็อบส์หวนคืนมาจึงสามารถพลิกฟื้นสถานการณ์ได้ ในทางตรงกันข้าม หม่าหยุนได้ยึดมั่นอำนาจการตัดสินใจเชิงกลยุทธ์ไว้อย่างมั่นคงตั้งแต่ช่วงที่อาลีบาบาเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ ผ่านระบบหุ้นส่วนและโครงสร้างผู้ถือหุ้น อันเป็นการป้องกันไม่ให้นายทุนและผู้บริหารอาชีพเข้ามาโค่นล้มผู้ก่อตั้งได้ อีกด้านหนึ่ง ในกรณีพิพาทระหว่างเวินเค่อกับเป่าหนิง หวังสื่อเกือบต้องเผชิญกับการรุกรานจากผู้บุกรุกป่าดงเนื่องจากโครงสร้างผู้ถือหุ้นที่กระจัดกระจาย จนต้องวิ่งเต้นขอความช่วยเหลือจากภายนอก กลยุทธ์นี้จึงเป็นเครื่องเตือนสติว่า องค์กรสามารถป้องกันการสูญเสียทรัพยากรสำคัญได้ด้วยการออกแบบโครงสร้างหุ้น การควบคุมคณะกรรมการบริหาร การคุ้มครองสิทธิบัตรแกนกลางและข้อมูลทรัพย์สิน ขณะเดียวกัน ผู้บริหารควรระแวดระวังมิให้ผู้ใต้บังคับบัญชาหรือพันธมิตรฉวยโอกาสขยายอำนาจของตน เช่น ผู้บริหารอาชีพที่โค่นล้มเจ้านาย หรือหัวหน้าทีมเทคนิคที่พาลูกทีมหนีออกไป หนทางเดียวที่จะมั่นใจได้ว่าทิศทางขององค์กรและคุณค่าระยะยาวจะไม่ถูกช่วงชิงไปโดยผลประโยชน์ระยะสั้นหรืออำนาจภายนอก ก็คือการยึด "เทพเจ้า" และ "พุ่มไม้" ไว้ในกำมือของตนอย่างแน่นหนา