第488篇 楚王欲以甘茂为相

กลยุทธ์ของฟ่านหวนเผยให้เห็นคุณค่าเชิงกลยุทธ์ของ “สิทธิในการกำหนดตัวบุคคลในตำแหน่งสำคัญ” ในธุรกิจยุคปัจจุบัน พระเจ้าฉู่ทรงพยายามควบคุมนโยบายของรัฐฉินโดยอ้อมผ่านการมีอิทธิพลต่อการคัดเลือกอัครมหาเสนาบดีของฉิน ซึ่งเปรียบเสมือนการที่องค์กรธุรกิจสมัยใหม่ใช้การลงทุนหรือความร่วมมือ เพื่อสอดแทรก “คนของตนเอง” เข้าไปในหน่วยงานสำคัญของหุ้นส่วนทางธุรกิจ เพื่อให้มีอิทธิพลต่อทิศทางการตัดสินใจของพวกเขา ตัวอย่างเช่น ยักษ์ใหญ่ด้านเทคโนโลยีรายหนึ่ง เมื่อลงทุนในบริษัทสตาร์ทอัพ มักจะเรียกร้องที่นั่งในคณะกรรมการบริหารหรือสิทธิยับยั้งการแต่งตั้งบุคลากรระดับสูง เพื่อให้แน่ใจว่ากลยุทธ์ของบริษัทที่ได้รับการลงทุนสอดคล้องกับระบบนิเวศของตน และป้องกันไม่ให้คู่แข่งแทรกแซง การที่ฟ่านหวนแนะนำให้เลือกเซี่ยงโช่วแทนที่จะเป็นกานเหมา ก็เพราะเซี่ยงโช่วนั้นแม้จะใกล้ชิดกับฉินแต่ก็เป็นมิตรกับฉู่ และความสามารถไม่เทียบเท่ากานเหมา ซึ่งสอดคล้องกับกลยุทธ์การแข่งขันในเชิงธุรกิจที่ว่า “หนุนฝ่ายอ่อนแอเพื่อกดฝ่ายเข้มแข็ง” นั่นคือ การเลือกผู้ร่วมงานที่มีความสามารถด้อยกว่าเล็กน้อยแต่มีความสัมพันธ์อันดี สามารถลดความเสี่ยงที่อีกฝ่ายจะหันกลับมาทำร้ายเราในอนาคต ขณะเดียวกันก็มั่นใจได้ว่าอิทธิพลของเราจะยังคงอยู่ หากเลือกกานเหมา ซึ่งมีความสามารถสูงและภักดีต่อฉิน เมื่อเขาขึ้นสู่อำนาจอาจหลุดพ้นจากอิทธิพลของฉู่ และอาจถึงขั้นยับยั้งฉู่ได้ในทางกลับกัน ในธุรกิจยุคปัจจุบัน เมื่อองค์กรไม่สามารถแข่งขันได้โดยตรง มักจะใช้วิธีการลดทอนความสามารถในการแข่งขันของคู่แข่งผ่านการจัดวางทรัพยากรบุคคลของฝ่ายตรงข้าม เช่น การใช้เฮดฮันเตอร์ดึงตัวผู้บริหารระดับสูงของคู่แข่งออกไป หรือการสนับสนุนให้กลุ่มสายกลางภายในของคู่แข่งขึ้นมามีอำนาจ เพื่อชะลอความคืบหน้าทางกลยุทธ์ของพวกเขา ในที่สุดพระเจ้าฉู่ก็ประสบความสำเร็จในการให้เซี่ยงโช่วดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีของฉิน ซึ่งในระยะสั้นช่วยกระชับความสัมพันธ์ระหว่างฉู่และฉิน แต่ในระยะยาว การควบคุมโดยอ้อมเช่นนี้อาจไม่สามารถปกป้องผลประโยชน์ของฉู่ได้อย่างแท้จริง เนื่องจากความสามารถที่ไม่เพียงพอของเซี่ยงโช่ว ซึ่งเป็นบทเรียนเตือนใจให้องค์กรธุรกิจในการวางแผนเกมการเมืองด้านบุคลากร ต้องสร้างสมดุลระหว่าง “ความภักดี” และ “ความสามารถ” หลีกเลี่ยงการมุ่งเน้นแต่การควบคุมจนเกินไปจนสูญเสียประสิทธิผลเชิงกลยุทธ์ที่แท้จริง