📜 原文（文言文）
楚王问于陈轸曰：“寡人之待士也，尽心矣，而四方之贤者不归寡人，何也？”陈轸对曰：“王待士虽尽心，然未得其道也。昔者秦穆公欲霸，而西戎之贤者由余归之；楚庄王欲霸，而孙叔敖举于海滨。今王有千里之地，带甲百万，而士不归者，王之所养，非士之所欲也。夫士之所欲者，非玉帛也，非爵禄也，欲行其道也。王能行其道，则士虽远必至；不能行其道，则士虽近必去。故曰：求贤者，务得其心，非务得其力也。”楚王曰：“善哉！寡人闻命矣。”
📖 白话文翻译
พระเจ้าฉู่ทรงถามเฉินเจินว่า “เราปฏิบัติต่อบัณฑิตทั้งหลายด้วยความเต็มกำลังเต็มใจแล้ว เหตุใดปราชญ์จากสี่ทิศจึงไม่ยอมมาหาเราเล่า” เฉินเจินทูลตอบว่า “ที่พระองค์ทรงปฏิบัติต่อบัณฑิตนั้น แม้จะเต็มกำลัง แต่ยังมิได้ถูกวิถีทางที่แท้จริง ครั้งโบราณเมื่อมู่กงแห่งฉินปรารถนาจะเป็นใหญ่ ยู๋หยูปราชญ์แห่งซีหรงก็มาหาเขา เมื่อจวงหวางแห่งฉู่ปรารถนาจะเป็นใหญ่ ซุนซูเอ้าก็ถูกเชิดชูขึ้นจากชายทะเล บัดนี้พระองค์ทรงมีแผ่นดินพันลี้ มีทัพแสนนาย แต่บัณฑิตไม่ยอมมา เพราะสิ่งที่พระองค์ทรงเลี้ยงดูนั้น มิใช่สิ่งที่บัณฑิตปรารถนาอย่างแท้จริง สิ่งที่บัณฑิตปรารถนานั้น มิใช่ทองคำเงินหยกผ้าไหม มิใช่บรรดาศักดิ์และเงินเดือน หากแต่คือการได้ปฏิบัติตามแนวทางของตน หากพระองค์ทรงสามารถให้พวกเขาได้ปฏิบัติตามแนวทาง ต่อให้บัณฑิตอยู่ห่างพันลี้ก็จักมาโดยแน่นอน หากไม่สามารถให้พวกเขาได้ปฏิบัติตามแนวทาง ต่อให้บัณฑิตอยู่ใกล้เพียงชั่วตา ก็จักจากไปโดยแน่นอน เหตุฉะนั้น การแสวงหาปราชญ์ จงมุ่งให้ได้ซึ่งหัวใจของเขา มิใช่เพียงได้ซึ่งกำลังของเขา” พระเจ้าฉู่ตรัสว่า “ดีนัก เราขอรับคำสั่งสอนนี้ไว้”
💡 商战启示录
คำกล่าวของเฉินเจินได้ชี้ให้เห็นแก่นแท้ของกลยุทธ์การบริหารบุคลากรในองค์กรยุคใหม่ กล่าวคือ เงินเดือนและสวัสดิการอันสูงส่ง (หยกผ้า ฐานันดร และบำเหน็จ) เป็นเพียงปัจจัยพื้นฐาน มิใช่ปัจจัยชี้ขาด ผู้มีความสามารถอย่างแท้จริงแสวงหา “ธรรมะ” (เต้า) อันได้แก่การบรรลุคุณค่าแห่งตนและการสอดคล้องกับวิสัยทัศน์ในวิชาชีพ ขอยกตัวอย่างบริษัทแอปเปิล เมื่อสตีฟ จ็อบส์กลับคืนสู่องค์กร มิเพียงมอบผลตอบแทนอันงดงาม หากยังใช้พันธกิจ “การเปลี่ยนแปลงโลก” ดึงดูดวิศวกรชั้นยอด ให้ผู้มีความสามารถยินดีติดตามโดยสมัครใจ ในทางตรงกันข้าม องค์กรดั้งเดิมบางแห่งแม้ใช้เงินเดือนสูงแย่งชิงตัวบุคคล แต่กลับสูญเสียผู้มีความสามารถเพราะระบบที่แข็งทื่อและขาดวิสัยทัศน์เชิงยุทธศาสตร์ ในสมรภูมิการค้ายุคใหม่ “เจ้าแห่งรัฐฉู่” มักกระทำผิดซ้ำรอยเดิม คือพึ่งพาสิ่งจูงใจทางวัตถุมากเกินไป ละเลยการหล่อหลอมวัฒนธรรมองค์กรและการสร้างเส้นทางเติบโตของพนักงาน กลยุทธ์ “ได้ใจ” ของเฉินเจิน เมื่อประยุกต์กับการบริหารบุคลากรยุคปัจจุบัน ต้องบรรลุสามประการ หนึ่งคือกำหนดพันธกิจขององค์กรให้ชัดเจน ให้พนักงานมองเห็นความหมายของงาน สองคือมอบอำนาจและเสริมศักยภาพ ให้ผู้มีความสามารถมีอิทธิพลในการตัดสินใจสำคัญ สามคือสร้างกลไกการเลื่อนตำแหน่งที่โปร่งใสและยุติธรรม ให้ผู้ทรงคุณธรรมได้ “ปฏิบัติธรรมะของตน” หากทำได้เช่นนี้ องค์กรก็จะดึงดูดยอดฝีมือในวงการให้สมัครใจเข้ามาเยี่ยงที่ฉินมู่กงดึงดูดหยูหยิน มิใช่เพียงอาศัยนายหน้าล่าตัวเท่านั้น หากเพียง “ได้กำลัง” ของพนักงาน พวกเขาจะกลายเป็นเพียงเครื่องมือปฏิบัติงาน และเมื่อคู่แข่งโยน “ธรรมะ” ที่น่าดึงดูดใจกว่ามาให้ จิตใจก็จะแตกแยกจากองค์กรโดยฉับพลัน ดังนั้น ผู้นำองค์กรพึงถามตนเองว่า “ธรรมะ” ของฉันชัดเจนเพียงพอและคู่ควรแก่การติดตามหรือไม่?