第391篇 魏王欲伐秦

出处:战国策·魏策四

语言: 中文 English Español 日本語 한국어 Tiếng Việt ไทย Русский

📜 原文(文言文)

魏王欲攻秦,芒卯谓秦王曰:'王之国,有郑地,东有卫地,西有韩地,南有楚地,北有赵地。今王欲攻秦,秦必合从以拒之。臣窃以为王之计,不如与秦修好,而伐韩。韩亡,则秦地广,而魏地削。魏地削,则秦强而魏弱矣。王不如因而赂秦,与之伐韩,以广秦地。秦得韩地,必西向而事秦,则韩必亡矣。韩亡,则秦之强,魏之弱也。王不如与秦伐韩,而取韩之南阳,以广魏地。'魏王不听,遂伐秦。秦果合从以拒之,魏师大败。

📖 白话文翻译

魏王欲攻秦,芒卯谓秦王曰:“大王之国,东有郑地,西有卫地,南有韩地,北有赵地。今大王欲攻秦,秦必合诸侯以拒之。臣窃以为大王之计,不如与秦修好,而伐韩。韩亡,则秦地广,而魏地削。魏地削,则秦强而魏弱矣。大王不若因赂秦,与之伐韩,以广秦地。秦得韩地,必西事秦,则韩必亡矣。韩亡,秦益强,魏益弱。大王不若与秦共伐韩,而取韩之南阳,以广魏地。”魏王不听,遂攻秦。秦果合诸侯以拒之,魏师大败。 魏王欲伐秦,芒卯谓秦王曰:“大王之国,东有郑,西有卫,南有韩,北有赵。今王欲伐秦,秦必合从以相拒。臣窃以为王之策,莫若与秦和,而伐韩。韩亡,则秦地广而魏地削;魏地削,则秦强而魏弱矣。王不若因赂秦,与之共伐韩,以广秦地。秦得韩地,必西面事秦,则韩必亡矣。韩亡,秦愈强,魏愈弱。王不若与秦共伐韩,而取韩南阳,以广魏地。”魏王弗听,遂伐秦。秦果合诸侯以拒之,魏师大败。

💡 商战启示录

การที่พระเจ้าเว่ยทรงพ่ายแพ้ในการรบกับแคว้นฉินนั้น มีรากเหง้ามาจากการที่พระองค์มองข้ามภูมิรัฐศาสตร์และยุทธศาสตร์การสร้างพันธมิตร หลงระเริงในกำลังของตนอย่างมืดบอด ในโลกธุรกิจยุคปัจจุบัน เหตุการณ์นี้เป็นเครื่องเตือนใจแก่ผู้นำองค์กรว่า ในการกำหนดกลยุทธ์นั้น ต้องวิเคราะห์สภาพแวดล้อมทางการแข่งขันอย่างรอบด้าน หลีกเลี่ยงการตกอยู่ในกับดักของ "การสู้เพียงลำพัง" ตัวอย่างเช่น เมื่อต้องการท้าทายยักษ์ใหญ่ในอุตสาหกรรม หากองค์กรมองข้ามความสามารถในการป้องกันของระบบนิเวศทางธุรกิจของคู่แข่ง แล้วบุกโจมตีด้วยสงครามราคาหรือการแย่งชิงส่วนแบ่งตลาดอย่างหุนหันพลันแล่น ก็มีแนวโน้มสูงที่จะถูกยักษ์ใหญ่ร่วมมือกับพันธมิตรต้นน้ำปลายน้ำตอบโต้อย่างรุนแรง จนนำไปสู่การสิ้นเปลืองทรัพยากรและหดตัวของตลาดในที่สุด เมื่อแอปเปิลท้าทายไอบีเอ็มและไมโครซอฟท์ในยุคแรกเริ่ม พวกเขามิได้เผชิญหน้าชนโดยตรง หากแต่ใช้ผลิตภัณฑ์นวัตกรรม (เช่น แมคอินทอช) เจาะกลุ่มตลาดเฉพาะ แล้วค่อย ๆ สร้างระบบนิเวศของตนเองขึ้นมา นี่คือการประยุกต์ใช้กลยุทธ์ "เจริญสัมพันธ์กับฉิน แล้วจึงโจมตีฮั่น" กล่าวคือ อยู่ร่วมกับคู่แข่งที่แข็งแกร่งก่อน แสวงหาจุดอ่อนของเขา (ดังเช่นแคว้นฮั่น) เพื่อร่วมมือหรือโจมตี ขยายอาณาเขตของตนทีละน้อย ส่วนการ "เปิดศึกทุกด้าน" แบบพระเจ้าเว่ยนั้น เปรียบได้กับกรณีที่เป๊ปซี่ท้าชนโค้กในยุคนั้น หากปราศจากกลยุทธ์การสร้างความแตกต่าง ก็จะถูกยักษ์ใหญ่ร่วมมือกับช่องทางจัดจำหน่ายปิดกั้นจนหมดทางสู้ ดังนั้น ภูมิปัญญาแห่งยุทธศาสตร์การค้าคือ จงอย่าต่อกรกับผู้แข็งแกร่งที่สุดโดยตรงโดยง่าย หากแต่ใช้การสร้างพันธมิตร การประนีประนอม หรือการมุ่งเป้าไปที่เป้าหมายรอง สะสมความได้เปรียบทีละน้อย หลีกเลี่ยงชะตากรรมแห่ง "ความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่"