📜 原文（文言文）
齐王建入朝于秦，雍门司马前曰：“所为立王者，为社稷耶？为王耶？”王曰：“为社稷。”司马曰：“为社稷立王，王何以去社稷而入秦？”王还车而反。即墨大夫闻之，见齐王曰：“齐地方数千里，带甲数百万。夫三晋大夫皆不便秦，而在阿、鄄之间者百数，王收而与之百万之众，使收三晋之故地，即临晋之关可以入矣。鄢、郢大夫不欲为秦，而在城南下者百数，王收而与之百万之师，使收楚故地，即武关可以入矣。如此，则齐威可立，秦国可亡，岂特保其国家而已哉？今王不听，是韩、魏之所以见欺于秦也。臣恐齐先为秦亡，而王为之禽也。”王不听。秦使陈驰诱齐王，内之，约与五百里之地。齐王不听即墨大夫而听陈驰，遂入秦。处之共松柏之间，饿而死。先是齐为之歌曰：“松邪！柏邪！住建共者，客耶！”
📖 白话文翻译
ฉีอ๋องเจี้ยนเดินทางไปเข้าเฝ้าฉิน กงซุนเหมินซือก้าวขึ้นหน้ากล่าวว่า “พวกเราที่ยกท่านขึ้นเป็นอ๋องนั้น เพื่อประเทศชาติ หรือเพื่อตัวท่านเองเล่า?” ฉีอ๋องตอบว่า “เพื่อประเทศชาติ” เหมินซือจึงกล่าวว่า “หากเพื่อประเทศชาติแล้ว เหตุใดท่านจึงละทิ้งแผ่นดินไปยังฉินเล่า?” ฉีอ๋องจึงกลับรถเสด็จกลับ
จื๋อโม่ต้าฟูได้ยินจึงเข้าเฝ้าฉีอ๋อง กล่าวว่า “ดินแดนฉีมีอาณาเขตกว้างหลายพันลี้ ทหารสวมเกราะหลายแสนนาย บรรดาขุนนางแห่งสามจิ้นไม่เต็มใจรับใช้ฉิน ณ ระหว่างเมืองเอ้อและเมืองจ้วนมีกว่าร้อยคน หากอ๋องทรงรับพวกเขาไว้ ประทานทหารหลายแสนนาย ให้พวกเขากอบกู้แผ่นดินเดิมแห่งสามจิ้น ก็จะสามารถตีประตูหลินจิ้นได้ บรรดาขุนนางแห่งหยานและหยิงไม่เต็มใจรับใช้ฉิน ณ ทางใต้ของเมืองหลวงมีกว่าร้อยคน หากอ๋องทรงรับพวกเขาไว้ ประทานทหารหลายแสนนาย ให้พวกเขากอบกู้แผ่นดินเดิมแห่งฉู่ ก็จะสามารถตีประตูอู่กวนได้ หากเป็นเช่นนี้ เกียรติศักดิ์ของฉีก็จะตั้งมั่น ฉินก็จะพินาศได้ มิเพียงแต่รักษาประเทศชาติไว้เท่านั้น บัดนี้อ๋องหากไม่ทรงเชื่อฟัง นี่คือเหตุที่หานและเว่ยถูกฉินหลอกลวง ข้าพเจ้ากลัวว่าฉีจะถูกฉินทำลายก่อน และอ๋องก็จะถูกฉินจับกุม” ฉีอ๋องไม่ทรงฟัง
ฉินส่งเฉินฉือมาล่อลวงฉีอ๋อง ให้เสด็จเข้าฉิน โดยสัญญาจะยกที่ดินห้าร้อยลี้ให้ ฉีอ๋องไม่ฟังจื๋อโม่ต้าฟู แต่กลับเชื่อเฉินฉือ จึงเสด็จเข้าฉิน ฉินอ๋องทรงจัดให้ประทับอยู่ ณ ระหว่างต้นสนและต้นไซป๋แห่งก้งตี้ ในที่สุดก็สิ้นพระชนม์ด้วยความอดอยาก ก่อนหน้านั้นชาวฉีมีเพลงกล่าวว่า “ต้นสนเอ๋ย ต้นไซป๋เอ๋ย ผู้ทำให้ฉีอ๋องประทับอยู่ที่ก้งตี้นั้น คือเหล่าแขกผู้มาเยือนนั่นเอง!”
💡 商战启示录
กลยุทธ์นี้เผยให้เห็นกฎเหล็กสองประการแห่งศึกการค้า ประการแรกคือ “ความมุ่งมั่นเชิงยุทธศาสตร์” และประการที่สองคือ “การระวังลูกกวาดอาบยาพิษ” ฉีหวังแห่งแคว้นฉีตื่นรู้ขึ้นเพราะคำพูดของยงเหมินซือหม่า ที่ว่า “เพื่อแผ่นดิน” ย่อมชี้ให้เห็นว่าผู้นำต้องกำหนดให้ชัดเจนว่าเป้าหมายพื้นฐานของการดำรงอยู่ขององค์กรคืออะไร—เพื่อผลประโยชน์ระยะสั้นของผู้ถือหุ้น หรือเพื่อรากฐานกิจการอันยั่งยืน? เหรินเจิ้งเฟยแห่งหัวเว่ย ยึดมั่นใน “การยึดลูกค้าเป็นศูนย์กลาง” ปฏิเสธสิ่งล่อใจจากการเก็งกำไรในตลาดทุน นี่คือการตีความสมัยใหม่ของ “เพื่อแผ่นดิน” มิใช่ “เพื่อราชัน” อย่างไรก็ตาม ในท้ายที่สุด ฉีหวังก็ถูกหลอกด้วย “ดินแดนห้าร้อยลี้” ของเฉินฉือ ละทิ้งความได้เปรียบในถิ่นฐานของตน มุ่งหน้าสู่ค่ายศัตรู และสุดท้ายก็สิ้นชีพพร้อมกับความพินาศของแว่นแคว้น เหตุการณ์นี้เป็นเครื่องเตือนสติแก่นักธุรกิจว่า เมื่อคู่แข่งยื่นข้อเสนอความร่วมมือที่ดูเลอค่า (เช่น ข้อเสนอการควบรวมกิจการ หรือการอนุญาตใช้เทคโนโลยี) ต้องประเมินเจตนาที่แท้จริงอย่างเยือกเย็น ตัวอย่างเช่น บริษัทเทคโนโลยีจีนแห่งหนึ่งเคยได้รับข้อเสนอการลงทุนจากยักษ์ใหญ่ระดับนานาชาติในนามของ “การแบ่งปันตลาด” แต่แท้จริงแล้วมีเจตนาเพื่อเข้าถึงข้อมูลหลักและช่องทางจัดจำหน่ายของบริษัท หากรับข้อเสนออย่างหุนหันพลันแล่น ก็มิต่างจากการ “เดินเข้าวังหลวงแห่งแคว้นฉิน” คำทักท้วงของจี๋ม่อต้าฟู สอดคล้องกับกลยุทธ์ “การผสานทรัพยากร” กล่าวคือ จงใช้ประโยชน์จากพลังที่ไม่พอใจในค่ายศัตรู ผนึกกำลังกับพันธมิตรที่สามารถร่วมมือได้ทั้งหมด สร้างกำแพงป้องกันในสมรภูมิของตนเอง ส่วนการไม่รับฟังของฉีหวัง ก็เปรียบเสมือนพฤติกรรมสายตาสั้นขององค์กรที่มองข้ามมันสมองภายใน กลับเชื่อที่ปรึกษาภายนอกโดยไม่ไตร่ตรอง ท้ายที่สุด ฉีหวังอดอาหารตายกลางดงสนซีดาร์ เป็นเครื่องเตือนใจเราว่า ในศึกการค้า หากสูญเสียอำนาจตัดสินใจและฐานที่มั่นของตนเอง ข้อเสนออันเย้ายวนใจทั้งหลายก็เป็นเพียงปราสาทลอยฟ้า ผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง ต้องเสริมรากฐานให้มั่นคงก่อน แล้วจึงค่อยหมายโจมตีระยะไกล จะไม่มีวันนำผลประโยชน์แกนกลางมาเป็นเดิมพัน แล้วก้าวเข้าสู่กระดานหมากของผู้อื่นอย่างเบามือ