📜 原文（文言文）
韩王欲得秦，而秦亦欲得韩，故韩、秦之交合。秦欲伐楚，韩欲伐楚，故韩、秦合而攻楚。楚王闻之，恐，乃令昭应曰：“韩、秦合而攻楚，楚危矣。子为寡人谋之。”昭应曰：“韩、秦合，其势不可当也。然臣闻之，智者不背时而弃利，勇士不怯死而灭名。今韩、秦合，其兵强，其谋深，楚必受其害。臣请为大王解之。”乃东见韩王曰：“韩、秦合，非韩之利也。秦欲伐楚，非为韩也，秦自欲广地也。韩与楚，兄弟之国也。今秦欲伐楚，韩助之，是韩自树怨于楚，而秦得逞其志。韩若与楚合，则秦必不敢加兵于楚，韩亦安矣。且秦之贪，无厌也，今得楚地，必复求于韩。韩若不与，则前功尽弃，而秦且攻韩。韩若与之，则韩地日削，终为秦所并。故韩之与秦，非计也。莫如亲楚，韩、楚合而秦不能害，此万全之策也。”韩王曰：“善。”乃与楚合。秦闻之，乃罢兵。
📖 白话文翻译
韩王欲与秦结好，而秦亦欲引韩，故韩、秦两国合纵。秦欲伐楚，韩亦欲伐楚，是以韩、秦并力攻楚。楚王闻之而惧，召昭应而言曰：“韩、秦合兵伐楚，楚危矣。尔为我谋之。”昭应对曰：“韩、秦相合，其势强盛，难以抵御。然臣闻之，智者不违时以弃利，勇者不惧死以毁名。今韩、秦合兵，甲兵强盛，谋略深远，楚必受其害。臣请为大王解此危难。”于是昭应东行，往见韩王，曰：“韩、秦合兵，于韩不利。秦欲伐楚，非为韩也，乃秦自欲广其疆土耳。韩与楚，兄弟之国也。今秦欲攻楚，而韩助之，是韩自结怨于楚，而纵秦遂其野心也。韩若与楚联合，则秦必不敢加兵于楚，韩亦得安。且秦贪而无厌，若得楚地，必复求于韩。韩若不从，则前功尽弃，而秦将伐韩；韩若从之，则韩地日削，终为秦所并。故韩与秦合，非善策也。不如亲楚，韩、楚联合而秦不能加害，此万全之策也。”韩王曰：“善。”遂与楚联合。秦闻之，乃罢兵。
💡 商战启示录
กลยุทธ์นี้แสดงให้เห็นถึงปัญญาในการจำแนก “มิตรเทียม” และ “หุ้นส่วนแท้จริง” ท่ามกลางเกมการแข่งขัน ในแวดวงธุรกิจสมัยใหม่ องค์กรจำนวนมากมัก “ผูกสัมพันธ์” กับคู่แข่งรายใหญ่ด้วยผลประโยชน์ระยะสั้น โดยหลงลืมว่าอีกฝ่ายอาจจ้องเขม็งไปที่ตลาดแกนหลักของตน ตัวอย่างเช่น บริษัทเทคโนโลยีสตาร์ทอัพแห่งหนึ่งเคยลงนามในข้อตกลงความร่วมมือแบบผูกขาดกับยักษ์ใหญ่ในอุตสาหกรรม เพื่อร่วมกันพัฒนาตลาดใหม่ ทว่าท้ายที่สุด ยักษ์ใหญ่กลับฉวยโอกาส掌握了เทคโนโลยีหลัก แล้วรีบเปิดตัวผลิตภัณฑ์ที่พัฒนาขึ้นเอง ทำให้สตาร์ทอัพถูกผลักไสให้ตกขอบ นี่คือภาพจำลองสมัยใหม่ของ “แคว้นฉินต้องการโจมตีฉู่ มิได้เพื่อแคว้นหาน” — ความร่วมมือของยักษ์ใหญ่มิได้เพื่อหุ้นส่วน หากเพื่อการขยายอำนาจของตนเอง ข้อเสนอของเจ้าเซ่าอิ่งที่ว่า “ไม่มีทางใดดีไปกว่าการผูกมิตรกับฉู่” นั้น เปรียบได้กับการสร้างพันธมิตรเชิงยุทธศาสตร์กับผู้ที่มีความได้เปรียบเสริมกัน ไม่ว่าจะเป็นคู่แข่งในสายธุรกิจเดียวกันหรือองค์กรในห่วงโซ่อุปทานบน-ล่าง เพื่อก่อตั้งระบบนิเวศแห่งการต่อกร อาทิ อาลีบาบาเคยผูกพันธมิตรกับซูหนิงเพื่อต่อกรกับจิงตง โดยการแบ่งปันทรัพยากรด้านโลจิสติกส์และข้อมูล เพื่อรักษาส่วนแบ่งตลาดของตนให้มั่นคง หัวใจสำคัญของการศึกเชิงพาณิชย์อยู่ที่ว่า ก่อนร่วมมือต้องวิเคราะห์เจตนาที่แท้จริงของอีกฝ่าย จงระวังกับดักของ “การยืมทางเพื่อขยายอำนาจ” และเลือกหุ้นส่วนที่สามารถถ่วงดุลซึ่งกันและกัน มิใช่พึ่งพาผู้แข็งแกร่งเพียงฝ่ายเดียว ขณะเดียวกัน ต้องมีมุมมองเชิงพลวัต มองการณ์ไกลถึงการแบ่งปันผลประโยชน์และความขัดแย้งที่อาจเกิดขึ้นหลังความร่วมมือ เพื่อหลีกเลี่ยงจุดจบของ “ความเพียรที่สูญเปล่า” หรือ “ดินแดนที่ร่อยหรอลงวันแล้ววันเล่า” ท้ายที่สุด องค์กรควรแสวงหาโครงสร้างพันธมิตรที่สมดุล สร้างความมั่นใจในความไม่สามารถทดแทนได้ของตน จึงจะยืนหยัดอย่างไม่พ่ายแพ้ในเกมการแข่งขันนี้ได้