第472篇 楚王与秦人战于汉中

ความพ่ายแพ้ของพระเจ้าฉู่หวยหวังนั้น เกิดจากการตกอยู่ในกับดักสองชั้นแห่ง “ต้นทุนจม” และ “การตัดสินใจด้วยอารมณ์” พระองค์ไม่ยอมตัดดินแดนทิ้ง เพราะหวาดกลัวว่าความสูญเสียที่มีอยู่แล้ว (การพ่ายแพ้ในสงคราม) จะนำมาซึ่งความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่กว่า แต่กลับมองข้ามยุทธศาสตร์ “หยุดขาดทุน-โอนย้ายความเสี่ยง-ปรับสมดุลใหม่” ที่เฉินเจิ้นเสนอขึ้น ในโลกธุรกิจยุคปัจจุบัน องค์กรจำนวนมากเมื่อเผชิญกับความพ่ายแพ้ในการแข่งขัน มักไม่ยอมรับต้นทุนจมที่ลงทุนไปก่อนหน้านี้ จึงปฏิเสธการหดตัวเชิงยุทธศาสตร์ กลับทุ่มเททรัพยากรเพิ่มเติม จนท้ายที่สุดนำไปสู่วิกฤตที่ใหญ่ยิ่งขึ้น ตัวอย่างเช่น ยักษ์ใหญ่โทรศัพท์มือถืออย่างโนเกีย เมื่อเผชิญกับกระแสสมาร์ทโฟน ยึดมั่นในระบบซิมเบียน ไม่ยอมตัดทิ้งความได้เปรียบเดิมที่มีอยู่ สุดท้ายจึงถูกตลาดกำจัดออกไป ในทางกลับกัน กรณีความสำเร็จอย่างไอบีเอ็ม ก่อนที่ธุรกิจพีซีจะขาดทุน ได้ตัดสินใจขายให้แก่เลอโนโวอย่างเด็ดขาด แม้จะต้องสละ “นครอันมีชื่อ” (ธุรกิจพีซี) แต่กลับได้มาซึ่งเงินทุนและเวลาสำหรับการเปลี่ยนผ่านสู่ธุรกิจบริการและคลาวด์คอมพิวติ้ง ก่อให้เกิดการพลิกผันอันเป็นตำนาน “ตายที่พีซี แต่ได้ชดเชยที่คลาวด์” ปัญญาของเฉินเจิ้นอยู่ที่ การใช้ความสูญเสีย “นครอันมีชื่อ” ที่ควบคุมได้ แลกกับความริเริ่มเชิงยุทธศาสตร์และโอกาสในการโอนย้ายความเสี่ยง มิใช่ปล่อยให้องค์กรตกเป็นเหยื่อของการ “อุ้มฟืนไปดับไฟ” ยอดนักยุทธศาสตร์ธุรกิจที่แท้จริง ย่อมรู้จัก “ตัดดินแดนเพื่อสันติ” เมื่อจำเป็น ถอยหนึ่งก้าวเพื่อก้าวไปข้างหน้า เปลี่ยนความสูญเสียเฉพาะส่วนให้เป็นไพ่ตายแห่งชัยชนะโดยรวม