第446篇 唐且见春申君（二）

ถานจู๋เข้าเฝ้าฉุนเซี่ยจวิน กล่าวว่า “ชาวฉีเพียรขัดเกลาร่างกาย บำเพ็ญคุณธรรม ย่อมคิดว่าจะได้ซึ่งประโยชน์ แต่ข้าพเจ้ารู้สึกอับอายต่อเรื่องนี้ ชาวฉู่เพียรขัดเกลาร่างกาย บำเพ็ญคุณธรรม ย่อมคิดว่าจะได้ซึ่งประโยชน์ ข้าพเจ้าก็รู้สึกอับอายต่อเรื่องนี้เช่นกัน การขัดเกลาร่างกาย บำเพ็ญคุณธรรม มิใช่หนทางที่จะนำมาซึ่งผลประโยชน์ หากยังไม่อาจพ้นจากภัยพิบัติได้ บัดนี้ท่านดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีแห่งรัฐฉู่ กลับจะยกทัพไปโจมตีรัฐเยียน ความพินาศของรัฐเยียน มิใช่ผลประโยชน์ของรัฐฉู่ ข้าพเจ้าใคร่ครวญเป็นการส่วนตัวเพื่อท่าน เห็นควรหยุดยั้งกองทัพ เลี้ยงทหารให้สงบ เพื่อเฝ้าสังเกตความแปรผันใต้หล้า รัฐเยียนนั้น เป็นรัฐที่รัฐฉินปรารถนาจะโจมตี ความเข้มแข็งของรัฐฉิน ย่อมเพียงพอที่จะกลืนรัฐเยียนได้ แต่ว่ารัฐฉินยังไม่เคยยกทัพไปโจมตีรัฐเยียน ก็เพราะรัฐฉู่คอยหน่วงเหนี่ยวอยู่เบื้องหลัง บัดนี้ท่านยกทัพไปโจมตีรัฐเยียน เสมือนถอดเกราะกำบังของตนเอง แล้วเอื้อมอบผลประโยชน์แก่รัฐฉิน เมื่อรัฐฉินได้รัฐเยียนแล้ว รัฐฉู่ก็จะตกอยู่ในอันตราย อนึ่ง ครั้งโบราณ อู๋อ๋องฟูไช่ยกทัพโจมตีรัฐเยว่ เยว่อ๋องโกวเจี้ยนถอยไปรักษาเขาคั่วจี๋ สุดท้ายรัฐอู๋ก็ถูกทำลายโดยรัฐเยว่ มิใช่เพราะกำลังไม่เพียงพอ หากเป็นเพราะปัญญาไม่ถึง ต้องสูญเสียที่พึ่งพิงที่ยึดเหนี่ยวไว้ บัดนี้ที่รัฐฉู่พึ่งพิง มิใช่เพียงรัฐฉินเท่านั้น รัฐเยียนก็เป็นที่พึ่งพิงของรัฐฉู่ด้วย ท่านละทิ้งรัฐเยียนแล้วกลับไปโจมตีมัน เสมือนละทิ้งเสือโคร่งแล้วไปต่อสู้กับสุนัขจิ้งจอก ถึงแม้จะได้สุนัขจิ้งจอกมา เสือโคร่งก็จะกลืนกินท่านแล้ว ขอท่านจงไตร่ตรองให้ลึกซึ้งเถิด” ฉุนเซี่ยจวินกล่าวว่า “ดี” จึงไม่ยกทัพไปโจมตีรัฐเยียนอีกต่อไป