第448篇 楚王问于陈轸（三）

คำกล่าวของเฉินเจิ้นชี้ตรงไปยังแก่นแท้ของกลยุทธ์ทรัพยากรบุคคลในองค์กรยุคใหม่: แก่นแท้ของแรงดึงดูดแบรนด์คือวัฒนธรรม มิใช่สวัสดิการหรือคำขวัญ พระเจ้าฉู่ทรงคิดว่าพระองค์ “ปฏิบัติต่อผู้มีความสามารถอย่างเต็มใจ” แต่กลับไม่ได้รับผู้มีปัญญามาสวามิภักดิ์ เฉกเช่นองค์กรจำนวนมากที่เสนอเงินเดือนสูงแต่ไม่อาจรักษาบุคลากรระดับแนวหน้าไว้ได้—เพราะพนักงานรับรู้ถึง “ชื่อเสียงที่ว่างเปล่า” มิใช่ “การปกครองที่แท้จริง” เฉินเจิ้นชี้ให้เห็นว่า ผู้มีปัญญาเปรียบดั่งหงส์ฟีนิกซ์ ย่อมไม่เกาะคบไม้ใดนอกจากต้นอุ๋ย และไม่กินผลใดนอกจากไผ่ สะท้อนให้เห็นว่าบุคลากรระดับแนวหน้าเมื่อเลือกงานมิได้มองเพียงค่าตอบแทน หากมองถึงคุณค่าขององค์กร กลไกการตัดสินใจ และพื้นที่แห่งการเติบโตด้วย คำกล่าวที่ว่า “ผู้ทรงคุณธรรม คือที่พึ่งพิงของผู้มีปัญญา” ของเขานั้น ในเชิงธุรกิจสามารถตีความได้ว่าเป็นความสอดคล้องระหว่างวัฒนธรรมองค์กรกับระบบการบริหารจัดการ ตัวอย่างเช่น กูเกิลยึดถือ “ไม่ทำความชั่ว” เป็นคุณธรรม ดึงดูดและรักษาวิศวกรผู้ให้คุณค่ากับจริยธรรมทางเทคโนโลยีไว้ได้จำนวนมาก ขณะที่บางบริษัทแม้ใช้เงินเดือนสูงแย่งชิงตัวบุคคล แต่กลับสูญเสียบุคลากรเพราะวัฒนธรรมระบบราชการหรือวิสัยทัศน์ระยะสั้น เฉินเจิ้นเน้นย้ำ “ความเป็นจริงของการใช้ผู้มีปัญญา” กล่าวคือ องค์กรต้องมอบอำนาจอย่างแท้จริง ให้ผู้มีความสามารถมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ มิใช่เป็นเพียงเครื่องประดับ เขาแนะนำให้ “ซื้อกระดูกม้าดี” เพื่อแสดงความจริงใจ อุปมาว่าองค์กรควรลงทุนในการพัฒนาบุคลากรและการเลื่อนตำแหน่งภายใน มิใช่จับจ้องแต่การดึงคนจากภายนอก การที่พระเจ้าฉู่ทรง “รับฟังคำสั่ง” สอดคล้องกับการตื่นรู้ของผู้ประกอบการยุคใหม่: กลยุทธ์ทรัพยากรบุคคลมิใช่โฆษณารับสมัครงาน หากคือการหล่อหลอมคุณธรรมขององค์กรให้เป็นเนื้อเดียวกัน เฉพาะเมื่อเปลี่ยน “ความรักผู้มีความสามารถ” ให้เป็นกลไกแห่ง “การใช้ผู้มีความสามารถ” องค์กรจึงจะก่อเกิดสนามแม่เหล็กดึงดูดคนเก่ง บรรลุผลทางนิเวศวิทยาที่ “ไม่ต้องเรียกหาก็มาหาเอง” ได้