📜 原文（文言文）
孟尝君在薛，招致诸侯宾客及亡人有罪者，皆归孟尝君。孟尝君舍业厚遇之，以故倾天下之士。食客数千人，无贵贱一与文等。孟尝君待客坐语，而屏风后常有侍史，主记君所与客语，问亲戚居处。客去，孟尝君已使使存问，献遗其亲戚。孟尝君曾待客夜食，有一人蔽火光。客怒，以饭不等，辍食辞去。孟尝君起，自持其饭比之。客惭，自刎。士以此多归孟尝君。孟尝君客无所择，皆善遇之。人人各自以为孟尝君亲己。
📖 白话文翻译
เหมิงฉางจวิน ณ ดินแดนศักดินาเซวี่ย ได้ชักชวนแขกผู้มีเกียรติจากแว่นแคว้นต่าง ๆ ตลอดจนผู้หลบหนีผู้กระทำผิด ให้มาสวามิภักดิ์ต่อตน เหมิงฉางจวินสละทรัพย์สมบัติส่วนตน เลี้ยงดูพวกเขาอย่างเอื้อเฟื้อ ด้วยเหตุนี้ปราชญ์ทั้งหลายใต้หล้าจึงหันมานิยมภักดี แขกบริวารของเขามีจำนวนหลายพันคน ไม่ว่าจะสูงศักดิ์หรือต่ำต้อย ล้วนได้รับการปฏิบัติเสมอเหมือนตัวเหมิงฉางจวินเอง
เมื่อเหมิงฉางจวินต้อนรับแขกและสนทนาอยู่นั้น เบื้องหลังฉากกั้นมักมีอาลักษณ์ประจำอยู่ คอยจดบันทึกถ้อยคำสนทนาระหว่างเหมิงฉางจวินกับแขก รวมถึงไต่ถามถึงญาติพี่น้องและถิ่นที่อยู่ของแขก เมื่อแขกลาจากไป เหมิงฉางจวินก็ได้ส่งคนไปเยี่ยมเยียนและมอบสิ่งของกำนัลแก่ญาติของพวกเขาแล้ว
ครั้งหนึ่ง เหมิงฉางจวินเลี้ยงอาหารแขกในยามราตรี มีผู้หนึ่งบังแสงไฟไว้ แขกผู้นั้นโกรธ คิดว่าอาหารของตนต่างจากผู้อื่น จึงหยุดรับประทานแล้วลาลับไป เหมิงฉางจวินลุกขึ้นยืน ถืออาหารของตนไปเทียบกับอาหารของแขกผู้นั้น แขกผู้นั้นอับอายยิ่งนัก ถึงกับคว้านคอตนเองสิ้นชีวิต ด้วยเหตุนี้ปราชญ์ทั้งหลายจึงพากันมาสวามิภักดิ์ต่อเหมิงฉางจวินเป็นอันมาก
เหมิงฉางจวินมิได้เลือกสรรแขกบริวาร แต่ปฏิบัติต่อทุกคนด้วยความเมตตากรุณา ทุกคนต่างรู้สึกว่าเหมิงฉางจวินให้ความใกล้ชิดสนิทสนมแก่ตนเป็นพิเศษ
💡 商战启示录
การดำเนินงานของเมิ่งฉางจวินนับเป็นแบบอย่างแห่ง "การให้ความสำคัญกับผู้ใช้เป็นที่หนึ่ง" และ "การบริหารจัดการบุคลากร" ในฉบับโบราณ ด้วยการบันทึกข้อมูลครอบครัวของแขกผู้ติดตามแต่ละคน และเอาใจใส่ญาติพี่น้องของพวกเขาอย่างจริงจัง พระองค์ได้ลงทุนทางอารมณ์ที่เกินความคาดหมาย ซึ่งเปรียบเสมือนการที่องค์กรสมัยใหม่จัดตั้งระบบการจัดการความสัมพันธ์กับลูกค้า (CRM) เพื่อเสริมสร้างความภักดีผ่านการบริการเฉพาะบุคคล พระองค์ปฏิบัติต่อแขกผู้ติดตามทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน (ไม่แบ่งชั้นสูงต่ำ ปฏิบัติเหมือนตน) และเปิดเผยการแบ่งปันอาหารต่อสาธารณะเพื่อพิสูจน์ความยุติธรรม คล้ายคลึงกับการที่องค์กรสมัยใหม่ให้ความสำคัญกับความเท่าเทียมภายใน เพื่อหลีกเลี่ยงการสูญเสียบุคลากรหลักอันเนื่องมาจากการปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรม ในกรณีศึกษาทางธุรกิจ ไห่ตี่เลาได้จำลองประสบการณ์แบบ "เป็นที่รักยิ่ง" ของเมิ่งฉางจวิน ด้วยการบริการอันยอดเยี่ยม—จดจำความชอบของลูกค้าและมอบความประหลาดใจเพิ่มเติม—จนสามารถสร้างฐานลูกค้าที่มีความผูกพันสูง ขณะเดียวกัน แนวคิด "ยึดมั่นผู้มุ่งมั่นทำงานเป็นหลัก" ของหัวเว่ย ซึ่งเน้นการเคารพอย่างเท่าเทียมและผลตอบแทนอันอุดมแก่พนักงาน ก็สอดคล้องกับการทุ่มเทต่อบุคลากรของเมิ่งฉางจวิน คำกล่าวที่ว่า "แขกผู้ติดตามไม่มีการคัดเลือก ล้วนได้รับการปฏิบัติอย่างดี" ของเมิ่งฉางจวิน ชี้ให้เห็นว่าองค์กรสมัยใหม่ควรเปิดรับบุคลากรที่มีความหลากหลาย ไม่เลือกปฏิบัติเนื่องจากความแตกต่างของภูมิหลัง เพราะบุคลากรแต่ละคนอาจนำคุณค่าอันเป็นเอกลักษณ์มาให้ แก่นแท้ของกลยุทธ์นี้อยู่ที่ "การรับรู้คุณค่า": เมื่อบุคลากรหรือลูกค้ารู้สึกว่าตนเองได้รับการให้คุณค่าอย่างแท้จริง พวกเขาจะกลายเป็น "ผู้ภักดีขั้นสูงสุด" ที่เผยแพร่ด้วยตนเอง ซึ่งช่วยลดต้นทุนในการหาลูกค้าและรักษาบุคลากรขององค์กร อย่างไรก็ตาม ควรตระหนักว่าความเอื้อเฟื้อที่มากเกินไปของเมิ่งฉางจวินอาจนำมาซึ่งความเสี่ยงด้านต้นทุนที่ควบคุมไม่ได้ องค์กรสมัยใหม่จึงควรหาสมดุลระหว่างความเอื้อเฟื้อและประสิทธิภาพ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ "การอุปถัมภ์บุคลากร" กลายเป็นภาระ โดยสรุป เรื่องราวของเมิ่งฉางจวินเตือนเราว่า ความสามารถในการแข่งขันที่แท้จริงนั้นเกิดจากการใส่ใจต่อ "มนุษย์" อย่างลึกซึ้ง มิใช่เพียงการจูงใจด้วยวัตถุเท่านั้น