📖 คำอธิบายโดยละเอียด
ข้อกำหนดการค้าระหว่างประเทศ (Incoterms) เป็นชุดกฎเกณฑ์ทางการค้าที่ใช้ทั่วโลกซึ่งจัดทำโดยหอการค้านานาชาติ (ICC) เพื่อกำหนดการแบ่งความรับผิดชอบระหว่างผู้ซื้อและผู้ขายในด้านการส่งมอบสินค้า การโอนความเสี่ยง การรับภาระค่าใช้จ่าย (เช่น การขนส่ง การประกันภัย ภาษีศุลกากร) ฉบับล่าสุดคือ Incoterms 2020 ประกอบด้วยข้อกำหนด 11 ประเภท แบ่งเป็นประเภทที่ใช้ได้กับการขนส่งทุกรูปแบบ (เช่น EXW, FCA, CPT, CIP, DAP, DPU, DDP) และประเภทที่ใช้เฉพาะกับการขนส่งทางทะเลและทางน้ำภายในประเทศ (เช่น FAS, FOB, CFR, CIF) การใช้ Incoterms ช่วยลดข้อพิพาทที่เกิดจากความแตกต่างของกฎหมายและธรรมเนียมปฏิบัติระหว่างประเทศ แต่ต้องระวังว่า Incoterms ครอบคลุมเฉพาะขั้นตอนการค้าเท่านั้น ไม่เกี่ยวข้องกับการโอนกรรมสิทธิ์ในสินค้าหรือความรับผิดจากการผิดสัญญา ต่างจากอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยสัญญาซื้อขายสินค้าระหว่างประเทศ (CISG) Incoterms เป็นธรรมเนียมปฏิบัติทางการค้าที่ใช้โดยสมัครใจ ต้องระบุฉบับที่อ้างอิงในสัญญาอย่างชัดเจน (เช่น Incoterms 2020) ในการเลือกข้อกำหนดควรพิจารณารูปแบบการขนส่ง ความสามารถในการควบคุมความเสี่ยง งบประมาณค่าใช้จ่าย และความสามารถในการผ่านพิธีการศุลกากร เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งระหว่างข้อกำหนดกับเงื่อนไขอื่น ๆ ในสัญญา
📝 ตัวอย่าง
1. ฝ่ายของเราส่งออกเสื้อผ้าจำนวนหนึ่งไปยังผู้ซื้อชาวอเมริกันภายใต้เงื่อนไข FOB เซี่ยงไฮ้ ผู้ซื้อรับผิดชอบในการเช่าเรือ จองระวางเรือ และชำระค่าขนส่งทางทะเล ความเสี่ยงจะโอนไปยังผู้ซื้อหลังจากสินค้าผ่านกราบเรือ ณ ท่าเรือต้นทาง (คำอธิบาย: ภายใต้ FOB ผู้ขายรับผิดชอบค่าใช้จ่ายและความเสี่ยงก่อนการโหลดสินค้าขึ้นเรือ ผู้ซื้อรับผิดชอบค่าขนส่งทางทะเลและค่าประกันภัย)
2. ตามเงื่อนไข DDP ผู้ขายต้องขนส่งสินค้าไปยังจุดหมายปลายทางที่ผู้ซื้อกำหนด ดำเนินการพิธีการศุลกากรนำเข้าให้เสร็จสิ้น และชำระภาษีศุลกากร ผู้ซื้อเพียงแค่รับสินค้าที่จุดหมายปลายทางเท่านั้น (คำอธิบาย: DDP เป็นเงื่อนไขที่ผู้ขายมีความรับผิดชอบมากที่สุด เหมาะสำหรับกรณีที่ผู้ขายมีความสามารถในการดำเนินการพิธีการศุลกากรนำเข้า)