唇亡齿寒

ไร้ฟันก็ไร้ริมฝีปาก

《左传》

{"translation": "「ปากหายฟันหนาว」มีความหมายตามตัวอักษรว่า เมื่อริมฝีปากหายไป ฟันก็จะรู้สึกหนาวเย็น สำนวนนี้มีที่มาจากเหตุการณ์ใน «จั่วจ้วน·ซีกงปีที่ห้า» ที่กล่าวว่า «รถกับตัวช่วยต้องพึ่งพากัน ปากหายฟันหนาว» เปรียบเทียบถึงความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดของทั้งสองฝ่าย มีผลประโยชน์เกี่ยวเนื่องกัน เมื่อฝ่ายหนึ่งได้รับความเสียหาย อีกฝ่ายก็จะพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย สำนวนนี้มักใช้บรรยายความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกันระหว่างประเทศ กลุ่ม หรือบุคคล โดยเน้นผลประโยชน์ร่วมและความเสี่ยงร่วม ในด้านการใช้ มักใช้ในทางการทูต การทหาร ความร่วมมือทางธุรกิจ หรือการทำงานเป็นทีม เพื่อเตือนให้ผู้คนคำนึงถึงภาพรวม ไม่ควรเห็นแก่ตัวเท่านั้น สีสันทางอารมณ์ของสำนวนนี้ค่อนข้างเป็นกลาง แต่มักแฝงนัยของการเตือนและการตักเตือน ให้ผู้คนตระหนักถึงความปลอดภัยของพันธมิตรหรือหุ้นส่วน เพราะการอยู่รอดหรือล่มสลายของพวกเขาส่งผลโดยตรงต่อผลประโยชน์ของตนเอง ความหมายเชิงลึกอยู่ที่การเปิดเผยความเชื่อมโยงอันเป็นสากลระหว่างสรรพสิ่ง ไม่มีสิ่งใดดำรงอยู่อย่างโดดเดี่ยว การทำร้ายผู้อื่นในที่สุดอาจทำร้ายตนเอง ในด้านภูมิหลังทางวัฒนธรรม สำนวนนี้สะท้อนแนวคิด «ความกลมกลืนและความร่วมมือ» และจิตสำนึกแห่งความวิตกกังวลในวัฒนธรรมจีนดั้งเดิม" }

{ "1": "สองบริษัทนี้มีความสัมพันธ์แบบ 'ฟันล้มแล้วริมฝีปากก็หนาว' หากบริษัทหนึ่งล้มละลาย อีกบริษัทหนึ่งก็จะได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงเช่นกัน (เปรียบเทียบว่าทั้งสองฝ่ายมีผลประโยชน์เกี่ยวข้องกัน หากฝ่ายหนึ่งเสียหาย อีกฝ่ายหนึ่งก็ยากที่จะรอดพ้น)", "2": "การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและการพัฒนาเศรษฐกิจไม่ใช่สิ่งที่ตรงข้ามกัน แต่เป็นความสัมพันธ์แบบ 'ฟันล้มแล้วริมฝีปากก็หนาว' การทำลายสิ่งแวดล้อมในที่สุดจะขัดขวางเศรษฐกิจ (เปรียบเทียบว่าทั้งสองสิ่งพึ่งพาอาศัยกัน การทำลายฝ่ายหนึ่งจะเป็นภัยต่ออีกฝ่ายหนึ่ง)" }