打草惊蛇

ตีงูให้กากิน

《酉阳杂俎》

“ตีหญ้าให้งูตกใจ” ตามความหมายตามตัวอักษรหมายถึงการเขย่าหญ้าให้เกิดเสียงจนทำให้งูที่ซ่อนอยู่ในนั้นตกใจ ใช้เปรียบเทียบถึงการกระทำที่ไม่ระมัดระวัง ทำให้การเคลื่อนไหวถูกเปิดเผย ทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวและเตรียมป้องกันตัว สำนวนนี้มาจาก《โหยวหยางจ๋าจู่》ของต้วนเฉิงซื่อในสมัยราชวงศ์ถัง ในต้นฉบับได้บันทึกเรื่องราวไว้ว่า มีคนต้องการจับงู จึงตีหญ้าก่อน เป็นผลให้งูตกใจและหนีไป ต่อมาจึงใช้บรรยายถึงการจัดการกับศัตรูหรือแก้ไขปัญหา เพราะวิธีการไม่เหมาะสมหรือการกระทำไม่ปิดมิดชิด กลับทำให้อีกฝ่ายระวังตัว ส่งผลให้แผนการล้มเหลว มักใช้ในสถานการณ์ทางทหาร การแข่งขัน การสืบสวน หรือการดำเนินชีวิตประจำวัน เน้นว่าก่อนลงมือต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ หลีกเลี่ยงการตีหญ้าให้งูตกใจ น้ำเสียงทางอารมณ์ค่อนไปทางลบ มักมีความหมายเชิงตำหนิ เตือนสติ หรือเสียดาย ในด้านภูมิหลังทางวัฒนธรรม สะท้อนแนวคิด “วางแผนให้แน่นอนแล้วจึงลงมือ” ในภูมิปัญญาจีนดั้งเดิม เน้นความสำคัญของการปกปิดและกลยุทธ์

{ "1": "ตำรวจขณะสืบสวนแก๊งอาชญากรรมนี้ ตัดสินใจไม่ทำให้พวกเขาตื่นตระหนกก่อน เพื่อไม่ให้งูตกใจหนีไป (เปรียบเทียบการกระทำที่ไม่ระมัดระวัง ทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวและเตรียมป้องกัน)", "2": "เขาต้องการเตรียมเซอร์ไพรส์วันเกิดให้แฟนสาวอย่างลับๆ แต่กลับถามล่วงหน้าว่าอยากได้ของขวัญอะไร ผลก็คือทำให้งูตกใจหนีไป เซอร์ไพรส์หายหมดเลย (เปรียบเทียบการกระทำที่ไม่ปิดบัง ทำให้ความตั้งใจรั่วไหล และทำลายแผนเดิม)" }