风声鹤唳

ตื่นตระหนกตกใจกลัว

《晋书》

{"translation": "「风声鹤唳」出自《晋书·谢玄传》 บันทึกว่าในสงคราม淝水 กองทัพของฝูเจียนแห่งรัฐฉินตอนต้นพ่ายแพ้และหลบหนี เมื่อได้ยินเสียงลมและเสียงร้องของนกกระเรียน ต่างก็คิดว่าเป็นทหารไล่ตามของรัฐจิ้น ความหมายตามตัวอักษรของสำนวนคือ \"เสียงลมและเสียงร้องของนกกระเรียน\" ความหมายเชิงลึกคือบรรยายถึงคนที่ตกอยู่ในความตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างที่สุด จนระแวงสงสัยไปหมด แม้แต่เสียงที่ไม่เกี่ยวข้องก็ยังถือเป็นภัยคุกคาม มักใช้บรรยายฉากความพ่ายแพ้ การหลบหนี หรือการล่มสลายทางจิตใจ มีนัยเชิงลบและเสียดสีอย่างรุนแรง เน้นการสูญเสียวิจารณญาณปกติเพราะความกลัว ในแง่ภูมิหลังทางวัฒนธรรม สะท้อนถึงประสิทธิผลของสงครามจิตวิทยาในกองทัพจีนโบราณ และเตือนให้ผู้คนรักษาความสงบ อย่าให้ความกลัวครอบงำ ฉากการใช้มักเป็นการบรรยายความตื่นตระหนกของกลุ่ม ความวุ่นวายที่เกิดจากข่าวลือ หรือการตอบสนองเกินเหตุของใครบางคนเพราะความรู้สึกผิด ในแง่อารมณ์ มีทั้งความเห็นอกเห็นใจต่อผู้ตื่นตระหนก และการวิพากษ์วิจารณ์ที่มองทุกสิ่งเป็นศัตรูไปหมด" }

{ "1": "หลังจากข่าวการเลิกจ้างของบริษัทแพร่กระจายออกไป พนักงานต่างหวาดระแวงกันไปหมด แม้แต่เสียงเครื่องพิมพ์ก็ยังคิดว่าฝ่ายบุคคลกำลังเรียกชื่อ (บรรยายถึงความหวาดกลัวอย่างมาก คิดระแวงไปต่างๆ นานา)", "2": "ตั้งแต่ถูกขโมยครั้งนั้น ตอนกลางคืนเธอมักหวาดระแวงไปหมด ได้ยินเสียงแมวร้องก็ยังคิดว่าขโมยมา (บรรยายถึงความตื่นตัวเกินเหตุเพราะความกลัว)" }