📜 原文（文言文）
鲁仲连谓孟尝君曰：“君好士，未也。雍门子养椒，亦阳华，而君之厩马百乘，无乃非士乎？且君之骐骥，以驾盐车，则与驽骀同；君之良剑，以补履，则与铅刀同。故士之用，必在得其所。今君之养士，非不厚也，然士之贤者，不闻有进用者，何也？君之厩马，日食刍粟，而士之贤者，无乃有饥色乎？君之狗，日食粱肉，而士之贤者，无乃有菜色乎？故曰：君好士，未也。”孟尝君曰：“敬闻命矣。”遂召门下诸客，有贤者皆进之，无有所隐。
📖 白话文翻译
ลู่จ้งเหลียนกล่าวกับเมิ่งฉางจวินว่า “ท่านโปรดปรานผู้มีความสามารถ แต่ยังทำได้ไม่ถึงที่สุด ยงเหมินจื่อเลี้ยงต้นพริกไทยและต้นหยางหัว ส่วนคอกม้าของท่านมีม้าหลายร้อยตัว ม้าหรือจะสำคัญกว่าผู้มีความสามารถ? ยิ่งกว่านั้น ม้าฝีเท้าดีของท่าน หากใช้ลากเกวียนใส่เกลือ ก็จะเหมือนม้าด้อยคุณภาพ ดาบเลิศของท่าน หากใช้ซ่อมรองเท้า ก็จะเหมือนมีดตะกั่ว ดังนั้น การใช้ผู้มีความสามารถ ต้องวางไว้ในตำแหน่งที่เหมาะสม บัดนี้ท่านอุปถัมภ์ผู้มีความสามารถ มิได้ไม่มากมาย แต่ได้ยินว่าในหมู่ผู้มีปัญญา ยังไม่มีผู้ใดได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้ใช้งาน เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? ม้าของท่านกินหญ้าทุกวัน ส่วนผู้มีปัญญา เกรงว่าบางคนคงมีสีหน้าโหยหิว? สุนัขของท่านกินข้าว精选และเนื้อทุกวัน ส่วนผู้มีปัญญา เกรงว่าบางคนคงมีสีหน้าซูบผอม? ฉะนั้นจึงกล่าวว่า ท่านโปรดปรานผู้มีความสามารถ แต่ยังทำได้ไม่ถึงที่สุด” เมิ่งฉางจวินกล่าวว่า “ข้าพเจ้ารับคำสั่งสอนด้วยความเคารพ” จึง召集แขกผู้มีเกียรติทั้งหลายใต้ประตู ผู้มีความสามารถทั้งหมดได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้ใช้งาน ไม่มีการปิดบังหรือละเลยผู้ใด
💡 商战启示录
การวิพากษ์ของลู่จงเหลียนชี้ตรงไปที่แก่นกลางของการบริหารทรัพยากรบุคคลในองค์กร นั่นคือการจัดสรรทรัพยากรที่ผิดพลาด แม้เมิ่งฉางจวินจะปฏิบัติต่อแขกผู้มีความสามารถอย่างเอื้อเฟื้อ แต่กลับมิได้วางผู้มีความสามารถไว้ในตำแหน่งสำคัญ เปรียบเสมือนการนำม้าฝีเท้าเยี่ยมมาใช้ลากเกวียนใส่เกลือ หรือนำดาบอันล้ำค่ามาใช้ซ่อมรองเท้า ทำให้คุณค่าของผู้มีความสามารถสูญสิ้นไป ในธุรกิจยุคปัจจุบัน หลายองค์กรทุ่มเงินเดือนสูงเพื่อดึงดูดผู้มีความสามารถระดับแนวหน้า แต่กลับให้พวกเขาทำงานธุรการจุกจิกหรือไร้อำนาจตัดสินใจ ท้ายที่สุดผู้มีความสามารถก็ลาออกหรือกลายเป็นคนธรรมดา ตัวอย่างเช่น บริษัทเทคโนโลยีแห่งหนึ่งทุ่มทุนจ้างผู้เชี่ยวชาญด้าน AI แต่กลับให้รับผิดชอบการป้อนข้อมูลพื้นฐาน ทักษะความเชี่ยวชาญไร้โอกาสแสดงออก โครงการจึงล้มเหลว ในทางตรงกันข้าม ระบบ "20% เวลา" ของกูเกิลที่ให้วิศวกรเลือกโครงการนวัตกรรมได้อย่างอิสระ ทำให้ผู้มีความสามารถได้ใช้จุดแข็งของตน เกิดผลิตภัณฑ์อย่าง Gmail ขึ้นมา หลักการ "ได้ที่ที่สมควร" ของลู่จงเหลียน สอดคล้องกับทฤษฎี "การจับคู่คนกับตำแหน่งงาน" ในทรัพยากรบุคคลยุคใหม่ องค์กรควรสร้างระบบวิเคราะห์ตำแหน่งงานอย่างเป็นวิทยาศาสตร์ เชื่อมโยงความสามารถของบุคคลเข้ากับความต้องการของตำแหน่งอย่างแม่นยำ และจัดให้มีเส้นทางความก้าวหน้าทางอาชีพที่ชัดเจน ยิ่งไปกว่านั้น การตื่นรู้ของเมิ่งฉางจวินสะท้อนให้เห็นความสำคัญของ "การรับฟังคำวิพากษ์วิจารณ์จากภายนอก" ผู้นำองค์กรจำเป็นต้องเก็บรวบรวมความคิดเห็นจากหลายฝ่ายอย่างสม่ำเสมอ เพื่อระบุจุดบอดในการจัดสรรทรัพยากร หลีกเลี่ยงความไม่สมดุลแบบ "คอกม้าเต็มไปด้วยม้าแต่ผู้มีความสามารถต้องอดอยาก" การ "ให้คุณค่ากับผู้มีความสามารถ" อย่างแท้จริงมิใช่เพียงการให้ผลตอบแทนอันดีงาม หากแต่คือการสร้างสภาพแวดล้อมที่เปิดโอกาสให้ผู้มีความสามารถได้แสดงศักยภาพ ทำให้องค์กรและปัจเจกบุคคลเติบโตไปด้วยกัน