การรับรอง

การรับรอง (Authentication) ในทางการค้าระหว่างประเทศมักหมายถึงกระบวนการทางกฎหมายหรือทางปกครองในการยืนยันความถูกต้องแท้จริงของเอกสาร ลายเซ็น ตราประทับ หรือข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งพบได้บ่อยในกรณีการรับรองกงสุล การรับรองโดยหอการค้า และการรับรองโดยสถานทูตหรือสถานกงสุล วัตถุประสงค์หลักคือเพื่อให้หน่วยงานของประเทศผู้นำเข้า ยอมรับผลของเอกสารที่ออกโดยประเทศผู้ส่งออก สถานการณ์การใช้งานรวมถึง: หนังสือรับรองถิ่นกำเนิดสินค้า ใบแจ้งหนี้ทางการค้า ใบรายการบรรจุสินค้า หนังสือรับรองการขายเสรี ซึ่งจำเป็นต้องได้รับการรับรองจากสถานทูต สถานกงสุล หรือหน่วยงานที่ได้รับมอบอำนาจของประเทศผู้นำเข้า ข้อควรระวัง: การรับรองไม่เท่ากับการรับรองเอกสารโดยทนายความ (Notarization) หรือการตรวจลงตรา (Visa) โดยเป็นการตรวจสอบเพียงความถูกต้องแท้จริงของลายเซ็นหรือตราประทับ ไม่เกี่ยวข้องกับความชอบด้วยกฎหมายของเนื้อหาเอกสาร ข้อกำหนดของแต่ละประเทศแตกต่างกัน บางประเทศต้องได้รับการรับรองจากหอการค้าก่อนแล้วจึงส่งไปยังสถานทูตหรือสถานกงสุล บางประเทศยอมรับการรับรองแบบแฮก (Apostille) ความแตกต่างจากการรับรองเอกสารโดยทนายความ (Notarization) คือการรับรองเอกสารโดยทนายความนั้นทนายความรับรองตัวตนของผู้ลงนามและความสมัครใจในการลงนาม ส่วนการรับรอง (Authentication) เป็นการยืนยันโดยหน่วยงานราชการว่าลายเซ็นหรือตราประทับบนเอกสารราชการนั้นถูกต้องแท้จริง มักใช้แทนกันกับการทำให้ถูกต้องตามกฎหมาย (Legalization) แต่ในทางเคร่งครัดแล้ว การทำให้ถูกต้องตามกฎหมายคือขั้นตอนสุดท้ายของการรับรอง ผู้ประกอบการค้าระหว่างประเทศจำเป็นต้องตรวจสอบข้อกำหนดเฉพาะของประเทศผู้นำเข้าล่วงหน้า เพื่อหลีกเลี่ยงความล่าช้าในการผ่านพิธีการศุลกากรหรือค่าปรับเนื่องจากการขาดการรับรอง