📖 คำอธิบายโดยละเอียด
การประกันภัยในประเทศ (Domestic Insurance) ในบริบทการค้าต่างประเทศ โดยทั่วไปหมายถึงการประกันภัยที่ผู้ส่งออกหรือผู้นำเข้าทำประกันกับบริษัทประกันภัยในประเทศของตนภายในอาณาเขตของประเทศนั้น ๆ ไม่ใช่การประกันภัยที่ผู้ซื้อหรือผู้ขายในต่างประเทศเป็นผู้ทำ ลักษณะสำคัญคือ วัตถุประสงค์ที่เอาประกัน ผู้เอาประกัน และผู้รับประกันอยู่ในประเทศเดียวกัน ขอบเขตความรับผิดชอบมักครอบคลุมเฉพาะการขนส่ง การจัดเก็บสินค้าภายในประเทศเท่านั้น ไม่ขยายไปถึงช่วงการขนส่งระหว่างประเทศ สถานการณ์การใช้งานมักพบใน: ผู้ส่งออกจัดการประกันภัยเองในช่วงภายในประเทศจากโรงงานถึงท่าเรือส่งออก (หรือผู้นำเข้าจากท่าเรือปลายทางถึงคลังสินค้า) หรือทั้งสองฝ่ายตกลงให้แต่ละฝ่ายทำประกันเฉพาะช่วงภายในประเทศ ส่วนช่วงระหว่างประเทศเป็นความรับผิดชอบของอีกฝ่าย ข้อควรระวัง: ต้องระบุจุดเริ่มต้นและสิ้นสุดของความรับผิดชอบให้ชัดเจน เพื่อหลีกเลี่ยงการทับซ้อนหรือขาดช่วงกับการประกันภัยขนส่งระหว่างประเทศ (เช่น การประกันภัยทางทะเลภายใต้ CIF) หากสัญญาใช้เงื่อนไข FOB, CFR เป็นต้น ผู้ซื้อมักต้องทำประกันภัยช่วงระหว่างประเทศเอง ในกรณีนี้การประกันภัยในประเทศไม่สามารถทดแทนการประกันภัยขนส่งระหว่างประเทศได้ ความแตกต่างจากการประกันภัยขนส่งระหว่างประเทศคือ อย่างหลังครอบคลุมการขนส่งข้ามพรมแดนตลอดเส้นทาง ในขณะที่การประกันภัยในประเทศจำกัดเพียงภายในประเทศเดียว ผู้ประกอบการค้าต่างประเทศควรแบ่งความรับผิดชอบในการประกันภัยอย่างถูกต้องตามเงื่อนไขการค้าและข้อสัญญา เพื่อป้องกันการขาดการประกันหรือการทำประกันซ้ำซ้อน
📝 ตัวอย่าง
1. ตามข้อสัญญา ผู้ส่งออกเพียงต้องทำประกันภัยในประเทศสำหรับช่วงการขนส่งภายในประเทศจากโรงงานถึงท่าเรือเซี่ยงไฮ้ ส่วนช่วงการขนส่งทางทะเลระหว่างประเทศผู้ซื้อเป็นผู้จัดการเอง (คำอธิบาย: ระบุความรับผิดชอบการประกันภัยช่วงภายในประเทศให้ชัดเจน หลีกเลี่ยงความสับสนกับช่วงระหว่างประเทศ)
2. หลังจาก unloading ที่ท่าเรือปลายทาง ผู้นำเข้าได้มอบหมายให้บริษัทประกันภัยในประเทศทำประกันภัยในประเทศสำหรับช่วงการขนส่งทางบกจากท่าเรือถึงคลังสินค้าของตน เพื่อครอบคลุมความเสี่ยงในการขนส่งภายในประเทศ (คำอธิบาย: แสดงการดำเนินการทำประกันภัย independently ของผู้นำเข้าสำหรับความเสี่ยงในช่วงภายในประเทศ)