负荆请罪

ยอมรับผิดและขอโทษด้วยตนเอง

《史记》

“ขอขมาด้วยกิ่งหนาม” มีที่มาจาก “บันทึกประวัติศาสตร์ หมวดชีวประวัติเหลียนพัวและหลินเซียงหรู” เล่าถึงยุคจ้านกั๋ว แม่ทัพใหญ่แห่งรัฐจ้าวชื่อเหลียนพัว ไม่พอใจที่หลินเซียงหรูได้ตำแหน่งสูงกว่าตน จึงข่มขู่ว่าจะทำให้อับอาย แต่หลินเซียงหรูถือประโยชน์ของชาติเป็นสำคัญ จึงหลบเลี่ยงหลายครั้ง เมื่อเหลียนพัวทราบก็ซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง จึงถอดเสื้อแบกกิ่งหนามมาขอขมาที่หน้าประตูบ้านหลินเซียงหรูด้วยตนเอง ทั้งสองจึงกลายเป็นสหายที่ยอมตายแทนกันได้ ความหมายลึกซึ้งของสำนวนนี้คือการยอมรับผิดและขอโทษอีกฝ่ายด้วยตนเอง ยอมรับความผิดพลาดและยินดีรับโทษ สะท้อนคุณธรรมแห่งความจริงใจ ความกล้าหาญ และการรู้ผิดแล้วแก้ไข มักใช้ในสถานการณ์ที่ขอโทษผู้อื่นเนื่องจากความเข้าใจผิดหรือความผิดพลาด โดยเฉพาะเมื่อคลี่คลายความขัดแย้งในที่ทำงาน ครอบครัว และระหว่างเพื่อน ในเชิงวัฒนธรรมพื้นหลัง สำนวนนี้แสดงให้เห็นค่านิยมของวัฒนธรรมจีนที่ว่า “ความปรองดองเป็นสิ่งล้ำค่า” และ “การรู้ความละอายใกล้เคียงกับความกล้าหาญ” มีอารมณ์เชิงบวก เน้นการสำนึกผิดอย่างจริงใจและความกล้าหาญในการรับผิดชอบ

{ "1": "เมื่อตระหนักว่าตนเองเข้าใจผิดเพื่อนร่วมงาน เขาจึงรีบขอขมาโดยสารภาพผิดต่อหน้าและขอการอภัย", "2": "เนื่องจากความประมาทของฉันทำให้โครงการล่าช้า ฉันจึงขอขมาต่อทีมโดยสารภาพผิดและเสนอแนวทางแก้ไข" }