投笔从戎

ละทิ้งปากกาหันเข้าสู่สนามรบ

《后汉书》

{"translation": "สำนวน \"ทิ้งพู่กันไปเป็นทหาร\" (โถวปี่ฉงหรง) ตามความหมายตามตัวอักษรหมายถึงการโยนพู่กันทิ้งแล้วไปเข้าร่วมกองทัพ หมายถึงบัณฑิตนักปราชญ์ที่ละทิ้งงานด้านพลเรือนหันไปเอาดีทางด้านการทหาร นั่นคือการเปลี่ยนจากสายบุ๋นมาสู่สายบู๊ สำนวนนี้มีที่มาจาก \"โฮ่วฮั่นซู·ชีวประวัติปันเฉา\" (หนังสือประวัติศาสตร์ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก·ชีวประวัติปันเฉา) ในวัยเยาว์ปันเฉามีฐานะยากจน รับจ้างคัดลอกหนังสือให้ทางราชการเพื่อเลี้ยงชีพ ครั้งหนึ่งเขาเคยขว้างพู่กันแล้วถอนหายใจว่า \"ชายชาติทหารที่แท้จริงควรเลียนแบบฟู่เจี้ยจื่อและจางเชียน สร้างความดีความชอบในแดนไกล เพื่อให้ได้บรรดาศักดิ์เป็นขุนนาง จะทนนั่งอยู่กับพู่กันและแท่นฝนหมึกไปตลอดได้อย่างไร\" ต่อมาเขาได้รับคำสั่งให้เดินทางไปเป็นทูตยังดินแดนตะวันตก และสร้างความดีความชอบอันยิ่งใหญ่ สำนวนนี้มักใช้บรรยายปัญญาชนที่เมื่อบ้านเมืองตกอยู่ในภาวะวิกฤตหรือเมื่อยุคสมัยเรียกร้อง ได้ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวละทิ้งชีวิต安逸 ในการเขียนหนังสือและเลือกเข้าร่วมกองทัพเพื่อรับใช้ชาติ สำนวนนี้แฝงไว้ด้วยความรักชาติอันแรงกล้าและจิตวิญญาณแห่งความรับผิดชอบ มีนัยเชิงบวก มักใช้ยกย่องผู้ที่มีความมุ่งมั่นสูงส่งและกล้าลงมือทำ สถานการณ์ที่ใช้รวมถึงการบรรยายบุคคลในประวัติศาสตร์ ทหารที่เปลี่ยนสายงานในชีวิตจริง หรือเปรียบเทียบกับการละทิ้งสาขาเดิมเพื่อมุ่งสู่งานที่มีความท้าทายมากกว่า ในแง่ภูมิหลังทางวัฒนธรรม สำนวนนี้สะท้อนค่านิยมของนักปราชญ์จีนที่ว่า \"ความเจริญหรือความเสื่อมของแผ่นดิน เป็นหน้าที่ของทุกคน\" ตลอดจนอุดมคติในการเป็นผู้พร้อมทั้งบุ๋นและบู๊ พร้อมตอบแทนชาติได้ทุกเมื่อ"} }

{ "1": "หลังสงครามต่อต้านญี่ปุ่นปะทุขึ้น นักเรียนหนุ่มสาวจำนวนมากได้ละทิ้งการเรียนเพื่อเข้าร่วมกองทัพ มุ่งหน้าสู่แนวหน้า ใช้เลือดเนื้อปกป้องบ้านเกิดเมืองนอน", "2": "เขาเคยเป็นโปรแกรมเมอร์ที่ยอดเยี่ยม แต่กลับละทิ้งงานเดิมเพื่อเข้าร่วมกองกำลังรักษาสันติภาพ ทำให้ความฝันในวัยเด็กที่จะเป็นทหารเป็นจริงขึ้นมา" }