前功尽弃

ความพยายามที่ผ่านมาสูญเปล่า

《史记》

“前功尽弃” หมายถึง ความพยายามและความสำเร็จที่เคยทำมาก่อนหน้านี้สูญเปล่าทั้งหมด เน้นว่าสิ่งต่างๆ ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิงเมื่อใกล้จะสำเร็จ เพราะความประมาทชั่วขณะหรือเหตุไม่คาดฝัน สำนวนนี้มีที่มาจาก “ซื่อจี้·ฉ้อฮ่องเต้” (บันทึกประวัติศาสตร์ของซือหม่าเฉียน ตอนพระราชประวัติเซี่ยงอวี่) เดิมทีหมายถึงความดีความชอบในสงครามพังทลายในชั่วพริบตา ต่อมาใช้กันอย่างแพร่หลายเพื่อบรรยายถึงสถานการณ์ในการเรียน การทำงาน การแข่งขัน ฯลฯ ที่ล้มเหลวเพียงเพราะก้าวสุดท้ายพลาดไป ความหมายลึกซึ้งของมันอยู่ที่การเตือนสติผู้คนให้ทำสิ่งต่างๆ ให้สำเร็จตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ควรผ่อนคลายในยามวิกฤต เมื่อใช้มักมีความรู้สึกเสียดาย เสียใจ หรือตักเตือน และมักทำหน้าที่เป็นภาคแสดง กรรม หรือส่วนขยาย ในแง่ภูมิหลังทางวัฒนธรรม สำนวนนี้สะท้อนแนวคิดดั้งเดิมของชนชาติจีนที่ให้ความสำคัญกับความเพียรพยายามและการสั่งสม ซึ่งสอดคล้องกับคำกล่าวที่ว่า “ผู้เดินทางร้อยลี้ ถือว่าครึ่งทางคือเก้าสิบลี้” ตัวอย่างเช่น ในการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ การเตรียมสอบอย่างเร่งรัด หรือการแข่งขันกีฬา หากความผิดพลาดในช่วงสุดท้ายทำให้แพ้ทั้งหมด ก็สามารถใช้สำนวนนี้สรุปได้ มันเตือนผู้คนว่าความสำเร็จมักขึ้นอยู่กับความเพียรพยายามในวินาทีสุดท้าย การยอมแพ้หรือความประมาทในระหว่างทางใดๆ อาจทำให้หยาดเหงื่อที่ผ่านมาสูญเปล่าไปทั้งหมด

{ "1": "การทดลองนี้ดำเนินมาเป็นเวลาสามปีแล้ว ถ้าเพราะข้อมูลผิดพลาดเพียงครั้งเดียวก็ยอมแพ้ มิกลายเป็นว่าความพยายามและผลงานที่ผ่านมาทั้งหมดสูญเปล่าไปหรือ", "2": "การแข่งขันเหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งนาที พวกเราอย่าผ่อนคลายเด็ดขาด มิฉะนั้นความพยายามและความได้เปรียบที่ผ่านมาจะสูญสลายไป" }