鼠窃狗盗

ขโมยเล็กขโมยน้อย

《史记》

“หนูขโมยหมาโจร” ตามตัวอักษรหมายถึงการขโมยเหมือนหนูและหมา ใช้เปรียบเทียบการขโมยเล็กๆ น้อยๆ พฤติกรรมที่ไม่เปิดเผยตรงไปตรงมา สำนวนนี้มาจาก “สื่อจี้·หลิวจิ้งซูซุนทงเลี่ยจ้วน” ต้นฉบับว่า “นี่เป็นเพียงพวกโจรที่ขโมยเหมือนหนูและหมาเท่านั้น จะเอาไปใส่ฟันเขี้ยวได้อย่างไร” ใช้บรรยายพวกโจรที่ไม่มีค่าใดๆ ในความหมายเชิงลึก ไม่ได้หมายถึงเพียงการขโมยที่เป็นรูปธรรมเท่านั้น แต่ยังหมายถึงการกระทำลับๆ ล่อๆ ต่ำช้า ทุกชนิดที่ไม่คู่ควรกับที่สูงส่ง สถานการณ์การใช้ส่วนใหญ่เป็นไปในทางลบ มักใช้ตำหนิพฤติกรรมไม่ดีของบางคนที่ทำลับๆ ล่อๆ หรือบรรยายกิจกรรมอาชญากรรมบางประเภทที่มีระดับต่ำ ในด้านภูมิหลังทางวัฒนธรรม สะท้อนการแบ่งประเภทของการขโมยในสมัยโบราณ หนูและหมาในวัฒนธรรมดั้งเดิมมักเชื่อมโยงกับความต่ำช้าและน่ารังเกียจ ในด้านอารมณ์ มีความรู้สึกดูถูกและเหยียดหยามอย่างรุนแรง แสดงถึงการไม่แยแสต่อพฤติกรรมประเภทนี้

{ "1": "พวกหัวขโมยหนูและสุนัขเหล่านี้ กล้าลงมือก่อเหตุแอบๆ ในเวลากลางคืนเท่านั้น ไม่สามารถสร้างความยิ่งใหญ่ได้เลย", "2": "ในบริษัทเกิดปรากฏการณ์หัวขโมยหนูและสุนัข เช่น การยักยอกเครื่องใช้สำนักงานไปใช้ส่วนตัว ต้องจัดการอย่างจริงจัง" }