威武不能屈

ไม่อาจทำให้ยอมจำนนได้แม้ใช้อำนาจหรือกำลังข่มขู่

《孟子》

“威武不能屈” มาจาก 《孟子·滕文公下》 เป็นหนึ่งในข้อวินิจฉัยคลาสสิกของเม่งจื่อเกี่ยวกับจิตวิญญาณของจอมบุรุษ ต้นฉบับกล่าวว่า “富贵不能淫，贫贱不能移，威武不能屈，此之谓大丈夫” ความหมายตามตัวอักษรคือ อำนาจ กำลังอาวุธ หรือบารมีไม่สามารถทำให้คนคนหนึ่งยอมสยบได้ ความหมายเชิงลึกอยู่ที่การยกย่องคุณสมบัติของบุคลิกภาพแบบยืนหยัดไม่ยอมจำนนและยึดมั่นในธรรม เน้นว่าคนคนหนึ่งยังคงรักษาหลักการและศีลธรรมภายในใจไว้ได้เมื่อเผชิญกับการกดขี่ คุกคาม หรือความรุนแรงจากภายนอก โดยไม่เปลี่ยนจุดยืนเพราะความกลัว สำนวนนี้มักใช้บรรยายจิตวิญญาณของวีรบุรุษ นักปฏิวัติ หรือผู้ซื่อตรงที่ไม่ก้มหัวและไม่ประนีประนอมต่อหน้าอำนาจอันมิชอบ มักใช้ในบริบททางการเมือง ประวัติศาสตร์ และการวิจารณ์วรรณกรรม เพื่อแสดงความเคารพต่อจิตวิญญาณอันมั่นคง สีสันทางอารมณ์เป็นไปในทางบวก มีความหมายหนักแน่น เด็ดเดี่ยว และสูงส่ง ในแง่ภูมิหลังทางวัฒนธรรม สะท้อนการแสวงหาบุคลิกภาพในอุดมคติของ “จอมบุรุษ” ในลัทธิขงจื่อ ซึ่งสืบทอดเป็นสายเดียวกับจิตวิญญาณอย่าง “舍生取义” “宁折不弯” และเป็นสำนวนสำคัญของทัศนะว่าด้วยจิตวิญญาณในวัฒนธรรมจีนดั้งเดิม

[ { "translation": "เมื่อเผชิญกับการทรมานอย่างโหดร้ายจากศัตรู เขาก็ยังคงไม่ยอมสยบต่ออำนาจและความรุนแรง ไม่เปิดเผยความลับใด ๆ เลย" }, { "translation": "ทนายความคนนี้ยังคงไม่ยอมสยบต่ออำนาจและความรุนแรงภายใต้การข่มขู่จากผู้มีอิทธิพล ยืนหยัดเรียกร้องความยุติธรรมให้กับผู้ที่อ่อนแอ" } ]