知足常乐

รู้จักพอเพียงก็เป็นสุข

《老子》

"รู้จักพอเป็นสุข" หมายถึง ผู้ที่รู้จักความพอใจ จิตใจมักเต็มไปด้วยความสุข สำนวนนี้มีที่มาจาก "เล่าจื๊อ" บทที่ 46 ว่า "ภัยใดจะใหญ่ไปกว่าความไม่รู้จักพอ โทษใดจะใหญ่ไปกว่าความอยากได้ เพราะฉะนั้นความพอของความพอ จึงเป็นความพอที่ยั่งยืน" ความหมายลึกซึ้งอยู่ที่การเน้นความพอดีของความปรารถนาและความสงบภายในจิตใจ เมื่อคนไม่ poursuit วัตถุหรือชื่อเสียงมากเกินไป เห็นคุณค่าสิ่งที่มีอยู่ ก็จะหลีกเลี่ยงความวิตกกังวลและความทุกข์ที่เกิดจากความโลภ จึงได้รับความสุขที่ยั่งยืน มักใช้ในสถานการณ์ปลอบใจผู้อื่นหรือเตือนตนเอง เมื่อเผชิญกับความได้เปรียบเสียเปรียบ การเปรียบเทียบ หรือความยากลำบาก เตือนตนเองหรือผู้อื่นให้ปล่อยวางความยึดติดและกลับสู่จิตใจเดิม ในด้านภูมิหลังทางวัฒนธรรม สะท้อนแนวคิดของลัทธิเต๋าที่ว่า "ลดความเห็นแก่ตัวและความอยาก" "ปล่อยไปตามธรรมชาติ" และยังสอดคล้องกับแนวคิดของลัทธิขงจื๊อที่ว่า "พอใจในความยากจนและมีความสุขในธรรม" อารมณ์ความรู้สึกเอนไปทางบวก เปิดกว้าง มีความเป็นอิสระและปัญญา มักใช้เป็นคติชีวิต

{ "translation": "1. แม้ว่าเขาจะมีรายได้ไม่สูง แต่ครอบครัวก็กลมเกลียวและสุขภาพแข็งแรง เขามักจะพูดว่า \"พอใจในสิ่งที่ตนมีก็มีความสุขตลอดเวลา ทำไมต้องไปเปรียบเทียบกับคนอื่นด้วย?\" (หมายถึง การรู้จักพอใจจะทำให้มีความสุขและไม่ทุกข์ใจจากการเปรียบเทียบ)\n2. หลังจากเกษียณอายุ เธอไม่ไล่ตามชื่อเสียงและผลประโยชน์อีกต่อไป แต่ปลูกดอกไม้เลี้ยงนกและเพลิดเพลินกับชีวิตเรียบง่าย จนได้สัมผัสกับรสชาติของความสุขจากการพอใจในสิ่งที่ตนมีอย่างแท้จริง (หมายถึง การมีความสุขจากความพอใจในชีวิตเรียบง่าย)" }