💡 คำอธิบายโดยละเอียด
{"translation": "สำนวน \"เจียงหลางฉายจิ่น\" (江郎才尽) มีที่มาจากเรื่องราวของเจียงเยียน นักเขียนวรรณกรรมในสมัยราชวงศ์หนาน ตามบันทึกในหนังสือ \"หนานสือ\" กล่าวว่าในบั้นปลายชีวิตของเจียงเยียน ความคิดสร้างสรรค์เสื่อมถอยลง บทกวีและร้อยแก้วไม่ดีเหมือนแต่ก่อน ผู้คนในยุคนั้นกล่าวว่าเขา \"ฉายจิ่น\" (ความสามารถหมดสิ้น) สำนวนนี้ใช้เปรียบเทียบว่าความคิดสร้างสรรค์และพรสวรรค์ทางวรรณกรรมของคนได้เหือดแห้งไป ไม่สามารถเขียนผลงานดี ๆ ได้อีกต่อไป หรือใช้เรียกโดยทั่วไปว่าพรสวรรค์ได้หมดสิ้นลง มักใช้ในด้านการสร้างสรรค์วรรณกรรม การแสดงศิลปะ การวิจัยทางวิชาการ และอื่น ๆ เพื่อบรรยายว่าคนหนึ่งเคยมีพรสวรรค์เปี่ยมล้น แต่ต่อมากลับ灵感หมดสิ้นและแสดงออกได้เพียงธรรมดา ในแง่ความรู้สึกมีนัยของความเสียดายและประชดประชันเล็กน้อย สื่อว่าพรสวรรค์ไม่ใช่สิ่งนิรันดร์ อาจเสื่อมถอยลงได้ตามอายุ สภาพแวดล้อม หรือความเกียจคร้าน ในแง่ภูมิหลังทางวัฒนธรรม สะท้อนให้เห็นความสนใจของคนโบราณต่อความเจริญและความเสื่อมของพรสวรรค์ อีกทั้งยังเตือนใจผู้คนให้เรียนรู้อย่างต่อเนื่องและรักษาความมีชีวิตชีวาในการสร้างสรรค์ เมื่อใช้มักมีความหมายในทางลบหรือความเห็นอกเห็นใจ แต่ก็สามารถใช้ในการเยาะเย้ยตัวเองได้เช่นกัน"}
📝 ตัวอย่าง
{
"1": "นวนิยายที่เขาเขียนตอนหนุ่มฮิตไปทั่ว แต่ตอนนี้กลับหมดไอเดียแล้ว เขียนผลงานใหม่ไม่ได้อีกเลย (เปรียบเทียบว่าความสามารถหมดลง เขียนผลงานดีๆ ไม่ได้แล้ว)",
"2": "อัลบั้มใหม่ของนักร้องคนนี้ไม่มีอะไรใหม่เลย ถูกนักวิจารณ์เพลงตำหนิว่าหมดไอเดียแล้ว (บรรยายถึงความสามารถในการสร้างสรรค์ที่ถดถอย แรงบันดาลใจหมดลง)"
}