是非之心

จิตที่รู้จักแยกแยะถูกผิด

《孟子》

"จิตสำนึกแห่งถูกผิด" มาจาก "เม่งจื่อ·กงซุนฉิวซ่าง" หมายถึงความสามารถในการแยกแยะถูกผิดดีชั่วที่มีมาแต่กำเนิดของมนุษย์ เป็นหนึ่งในแนวคิดหลักของทฤษฎีธรรมชาติมนุษย์ดีของลัทธิขงจื๊อ เม่งจื่อเชื่อว่าจิตแห่งความสงสาร ความละอาย ความถ่อมตน และความถูกผิด เป็นต้นกำเนิดของเมตตา ความชอบธรรม มารยาท และปัญญาตามลำดับ โดยที่ "จิตสำนึกแห่งถูกผิด" เป็นจุดเริ่มต้นของปัญญา สำนวนนี้เน้นย้ำว่ามนุษย์มีสัญชาตญาณทางศีลธรรมในการตัดสินถูกผิดภายในใจ มิใช่เพียงการตัดสินด้วยความรู้ ในปัจจุบันมักใช้บรรยายถึงบุคคลที่มีมาตรฐานทางศีลธรรมและความยุติธรรมที่ชัดเจน สามารถแยกแยะถูกผิดได้ ไม่หลงเชื่อตามผู้อื่น ไม่ทำให้ขาวเป็นดำ มีอารมณ์ความรู้สึกไปในทางบวก มักใช้ในการยกย่องหรือเตือนสติตนเอง เน้นย้ำมโนธรรมและเหตุผลภายใน ในด้านภูมิหลังทางวัฒนธรรม สะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญที่ลัทธิขงจื๊อให้แก่การตระหนักรู้ทางศีลธรรมและการบ่มเพาะอุปนิสัย สอดคล้องกับแนวคิดเช่น "มโนธรรม" และ "จิตสำนึก" มักปรากฏในบริบทของการอภิปรายเกี่ยวกับการตัดสินทางศีลธรรม ความคิดเห็นสาธารณะ และการพัฒนาตนเอง เตือนให้ผู้คนรักษามุมมองที่ชัดเจนเกี่ยวกับถูกผิด

{ "1": "เมื่อเผชิญกับข่าวลือต่างๆ บนอินเทอร์เน็ต เราต้องรักษาจิตสำนึกในผิดถูก ไม่เผยแพร่ข้อมูลที่ยังไม่ได้รับการยืนยันโดยง่าย", "2": "เขาได้รับการศึกษาอบรมจากครอบครัวที่ดีมาตั้งแต่เด็ก จึงมีจิตสำนึกในความดีความชั่วและผิดถูกที่แข็งแกร่ง ไม่เคยทำสิ่งที่ขัดต่อมโนธรรม" }