心旷神怡

จิตใจเบิกบานแจ่มใส

《岳阳楼记》

ใจเบิกบานและผ่อนคลายเป็นสำนวนที่มีความกว้างขวางทางกวี มีต้นกำเนิดจากบทความ "บันทึกหอเยว่หยาง" ของฟ่าน จ้งยาน ในราชวงศ์ซ่งเหนือ โดยคำว่า "ใจเบิกบาน" หมายถึงจิตใจกว้างขวาง ไร้พันธนาการ และคำว่า "ผ่อนคลาย" หมายถึงจิตใจมีความสุข สงบ และสบายใจ โดยรวมใช้บรรยายถึงบุคคลที่อยู่ในสภาพแวดล้อมที่สวยงาม มีอารมณ์แจ่มใสและจิตใจมีความสุข สำนวนนี้มักใช้บรรยายถึงทิวทัศน์ธรรมชาติ การชื่นชมศิลปะ หรือประสบการณ์ทางจิตใจเชิงบวกที่เกิดจากบรรยากาศอันเงียบสงบ ซึ่งแฝงไว้ด้วยภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมและรสนิยมทางสุนทรียะอันลึกซึ้ง สะท้อนแนวคิด "ฟ้าและมนุษย์เป็นหนึ่งเดียว" ในวัฒนธรรมจีนดั้งเดิม เน้นย้ำถึงอิทธิพลเชิงบวกของสภาพแวดล้อมภายนอกที่มีต่อสภาวะจิตใจภายใน เมื่อใช้มักมีความหมายในเชิงบวก แสดงถึงความรู้สึกสุขใจแบบเหนือ worldly และสงบเงียบ มีความหมายใกล้เคียงกับ "น่าชื่นชมและเบิกบานใจ" แต่เน้นไปที่ความสบายใจในระดับจิตวิญญาณมากกว่า ในภาษาจีนสมัยใหม่ มักใช้บรรยายถึงความสงบและความพึงพอใจที่ได้รับจากกิจกรรมต่างๆ เช่น การท่องเที่ยว การอ่านหนังสือ และการฟังเพลง

{ "1": "ยืนอยู่บนยอดเขา มองลงไปเห็นทะเลเมฆ ช่างทำให้รู้สึกสดชื่นเบิกบานใจ (บรรยายถึงอารมณ์ที่สบายใจ จิตใจแจ่มใส)", "2": "เดินเล่นอยู่ริมทะเลสาบซีหู สายลมพัดมาแตะใบหน้า กลิ่นดอกไม้โชยมาสัมผัสจมูก ช่างทำให้รู้สึกสดชื่นเบิกบานใจจริง ๆ (บรรยายถึงความสุขภายในใจที่เกิดจากสภาพแวดล้อมที่สวยงาม)" }