巧言令色

พูดจาหว่านล้อมด้วยวาจาอันไพเราะและสีหน้าประจบประแจง

《论语》

"巧言令色" มาจาก《หลุนอวี่·เสวียเออร์》 ขงจื๊อกล่าวว่า "巧言令色，鲜矣仁" หมายความว่า ผู้ที่พูดจาไพเราะและแสร้งทำเป็นเมตตานั้น มีคุณธรรมเมตตาน้อยมาก สำนวนนี้หมายถึงการใช้คำพูดไพเราะและสีหน้าเยินยอเพื่อเอาใจผู้อื่น โดยทั่วไปมีนัยเชิงลบอย่างรุนแรง ใช้บรรยายคนที่เสแสร้ง ไม่จริงใจ ประจบประแจงเพื่อจุดประสงค์ส่วนตัว ในวัฒนธรรมขงจื๊อที่เน้นคุณธรรมภายในและความสอดคล้องระหว่างคำพูดกับการกระทำภายนอก ดังนั้น "巧言令色" จึงถูกมองว่าเป็นข้อบกพร่องทางศีลธรรม มักใช้ในบริบทวิพากษ์วิจารณ์ผู้ที่ประจบสอพลอ หน้าฉากหลังฉากไม่ตรงกัน เช่น ผู้ที่ประจบเจ้านายในที่ทำงาน ผู้ที่เสแสร้งในสังคม สำนวนนี้เตือนให้ระวังการแสดงออกภายนอกที่เสแสร้ง และให้ความสำคัญกับความจริงใจและความซื่อสัตย์ ในด้านอารมณ์ สำนวนนี้แสดงความรังเกียจและการวิพากษ์วิจารณ์ มักใช้เพื่อเปิดโปงความเสแสร้ง

{ "1": "เขาเก่งที่สุดในการพูดจาไพเราะและทำสีหน้าประจบประแจง ต่อหน้าผู้บังคับบัญชามักพูดให้ดูเลิศเลอ แต่ลับหลังกลับไม่ทำอะไรเลย (หมายถึงการใช้คำพูดหวานและสีหน้าเยินยอเพื่อเอาใจผู้อื่น)", "2": "เพื่อนแท้จะไม่พูดจาไพเราะและทำสีหน้าประจบประแจงกับคุณ แต่จะพูดตรงๆ ชี้ข้อบกพร่องของคุณ (หมายถึงการประจบสอพลออย่างเสแสร้งและแสร้งทำเป็นใจดี)" }