一掷千金

ทุ่มเงินเป็นหมื่นเป็นแสน

《唐才子传》

{"translation": "「หนึ่งโยนพันทอง」ความหมายตามตัวอักษรคือ «โยนทองคำพันตำลึง» ใช้บรรยายถึงการใช้จ่ายเงินอย่างฟุ่มเฟือยสุด ๆ ไม่เสียดายเลย และยังมีความหมายแฝงถึงการใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่าย ฟุ่มเฟือย กำเนิดสำนวนนี้มาจาก《ถังไฉจื่อจ้วน》แต่เดิมหมายถึงกวีสมัยราชวงศ์ถัง หลี่ไป๋ ผู้มีนิสัยเสรีและไม่ยอมจำนนต่อกรอบ มักใช้เงินจำนวนมากเพื่อดื่มเหล้าให้เมาหรือช่วยเหลือเพื่อนฝูง ต่อมาหมายถึงการใช้จ่ายเงินอย่างมือเติบ ไม่คิดถึงผลที่ตามมา ในแง่การใช้งาน สามารถใช้ในความหมายเชิงลบ วิจารณ์คนที่ผลาญทรัพย์สมบัติ ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย หรือใช้ในความหมายกลาง ๆ หรือเชิงบวก บรรยายถึงคนที่ใจกว้าง เอื้อเฟื้อ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายยอมจ่ายเงินจำนวนมหาศาล ในแง่ภูมิหลังทางวัฒนธรรม สะท้อนทัศนคติที่ปล่อยวางต่อเงินทองของนักปราชญ์โบราณ และแฝงการวิพากษ์วิจารณ์ต่อกระแสการใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ในแง่อารมณ์ความรู้สึก มีนัยของการพูดเกินจริงและการอุทาน มักใช้เน้นถึงการใช้จ่ายที่มหาศาล ข้อควรระวังคือ สำนวนนี้เน้น «การใช้จ่ายครั้งเดียว» หรือ «อย่างใจกว้างสุด ๆ» ไม่ใช่พฤติกรรมทางเศรษฐกิจในระยะยาว"}

{ "1": "เขาทุ่มเงินก้อนโตซื้อภาพวาด一幅ในงานประมูล ทำให้ผู้ที่อยู่ในงานถึงกับตะลึงงัน (หมายถึงการใช้จ่ายอย่างหรูหรา ไม่เสียดายเงินจำนวนมหาศาล)", "2": "เพื่อสนับสนุนกิจการเพื่อสาธารณประโยชน์ ผู้ประกอบการท่านนี้ทุ่มเงินก้อนโต บริจาคสร้างโรงเรียนหวังสิบแห่ง (หมายถึงความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ยินดีเสียสละ)" }