阳春白雪

ศิลปะชั้นสูง

《楚辞》

"หยางชุนไป๋เสวี่ย" (阳春白雪) เดิมทีหมายถึงเพลงชั้นสูงของรัฐฉู่ในยุคจ้านกั๋ว ต่อมาใช้เป็นอุปมาถึงงานวรรณกรรม ศิลปกรรม หรือวาทะที่มีความลึกซึ้ง ไม่เป็นที่นิยมของคนทั่วไป สำนวนนี้มาจาก《ฉู่ฉือ·ซ่งอวี้ตอบคำถามกษัตริย์ฉู่》ซึ่งซ่งอวี้ใช้ "หยางชุนไป๋เสวี่ย" เปรียบเทียบกับ "เซี่ยหลี่ปาเหริน" เพื่ออธิบายหลักการที่ว่าเพลงสูงย่อมมีผู้ร่วมร้องน้อย ความหมายเชิงลึกอยู่ที่การเน้นย้ำถึงความสูงส่งเหนือสามัญของงานศิลปะหรือระดับความคิด ซึ่งมักมีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่สามารถชื่นชมและเข้าใจได้ ใช้ในบริบทการประเมินวรรณกรรม ดนตรี จิตรกรรม และรูปแบบศิลปะอื่นๆ หรือบรรยายวาจาและการกระทำของบุคคลว่าลึกซึ้งยากหยั่งถึง ในด้านภูมิหลังทางวัฒนธรรม สะท้อนการแบ่งแยกระหว่างวัฒนธรรมสูงและวัฒนธรรมpopularในวัฒนธรรมจีนดั้งเดิม ตลอดจนความแตกต่างทางสุนทรียะระหว่างชนชั้นสูงกับมวลชน ในด้านอารมณ์ความรู้สึก สำนวนนี้มักมีความหมายเชิงบวก แต่บางครั้งก็แฝงนัยของการยกตนข่มท่านหรือห่างเหินจากมวลชน ในภาษาจีนสมัยใหม่ มักใช้บรรยายศิลปะชั้นสูงหรืองานวิชาการ และยังใช้แสดงความถ่อมตนหรือเสียดสีได้ด้วย

[ { "translation": "บทเพลงที่นักเปียโนคนนี้บรรเลงล้วนเป็นเพลงชั้นสูง ยากที่ผู้ชมทั่วไปจะเข้าใจความไพเราะลึกซึ้งได้ (หยางชุนไป๋เสวี่ย: หมายถึงบทเพลงที่ลึกซึ้ง ไม่เป็นที่นิยมในหมู่คนทั่วไป)" }, { "translation": "บทความวิชาการของเขาเขียนราวกับหยางชุนไป๋เสวี่ย มีเพียงผู้เชี่ยวชาญจำนวนน้อยเท่านั้นที่อ่านเข้าใจ (หยางชุนไป๋เสวี่ย: ใช้เปรียบเทียบงานวิชาการที่ลึกซึ้ง ไม่เป็นที่นิยม)" } ]