程门立雪

การเคารพครูอาจารย์อย่างสูงสุด

《宋史》

“ตั้งประตูเฉิงซือเสวี่ย” (ยืนตากหิมะที่ประตูเฉิง) มาจาก “ซ่งสือ·หยางสือจ้วน” เล่าถึงเมื่อนักปราชญ์ยุคเป่ยซ่งอย่างหยางสือและโหยวชัวไปคารวะอาจารย์เฉิงอี๋ ตรงกับที่เฉิงอี๋กำลังหลับตาพักผ่อน ทั้งสองจึงยืนรออย่างนอบน้อมอยู่หน้าประตู เมื่อเฉิงอี๋ตื่นขึ้น หิมะที่หน้าประตูหนาถึงหนึ่งฉื่อ สำนวนนี้จึงใช้บรรยายถึงจิตวิญญาณของการเคารพครูอาจารย์และความมุ่งมั่นแสวงหาความรู้ ความหมายลึกซึ้งไม่ได้อยู่เพียงการเคารพครูอาจารย์เท่านั้น แต่ยังเน้นความจริงใจ ความอดทน และความถ่อมตนในการศึกษาหาความรู้ มักใช้ในบริบทชื่นชมผู้ที่ถ่อมใจขอคำสอน เคารพครูอาจารย์ หรือบรรยายความสัมพันธ์ระหว่างครูกับศิษย์ที่ลึกซึ้ง ในแง่ภูมิหลังทางวัฒนธรรม สะท้อนค่านิยม “ศักดิ์ศรีของครูอาจารย์” ในประเพณีขงจื๊อ และคุณค่าของการเคารพครูอาจารย์ที่สำนวนนี้สื่อถึง อารมณ์ความรู้สึกเป็นไปในทางบวก มีความเคร่งขรึมและความเลื่อมใส มักใช้กระตุ้นเตือนให้ผู้คนปฏิบัติต่อการเรียนรู้และครูอาจารย์ด้วยท่าทีอันจริงใจ

[ { "translation": "เขาเฝ้ารออยู่หน้าห้องทำงานของศาสตราจารย์อาวุโสนานถึงสามชั่วโมงเพื่อขอคำปรึกษาปัญหาทางวิชาการ ช่างเป็นความมุ่งมั่นตั้งใจดั่งสำนวน 'ยืนตากหิมะหน้าประตูบ้านเฉิง' ที่น่าประทับใจยิ่ง (หมายถึงจิตวิญญาณแห่งการเคารพครูอาจารย์และความมุ่งมั่นแสวงหาความรู้อย่างจริงใจ)" }, { "translation": "ในสังคมปัจจุบัน เรายังคงต้องการจิตวิญญาณแบบ 'ยืนตากหิมะหน้าประตูบ้านเฉิง' คือการน้อมใจเรียนรู้จากครูอาจารย์ด้วยความถ่อมตน จึงจะก้าวหน้าได้ไม่หยุดยั้ง (หมายถึงทัศนคติที่เคารพครูอาจารย์และความตั้งใจจริงในการศึกษาเล่าเรียน)" } ]