狐死首丘

สุนัขจิ้งจอกตายหันหัวสู่ถ้ำเกิด

《礼记》

“หมาจิ้งจอกตายแล้วหันหัวสู่เนินเขา” มาจาก《หลี่จี้·ถานกงซ่าง》 ข้อความต้นฉบับคือ “หมาจิ้งจอกตายแล้วหันหัวสู่เนินเขาที่เกิด เป็นความเมตตา” หมายความว่าเมื่อหมาจิ้งจอกตาย หัวของมันจะหันไปทางเนินเขาที่มันเกิดเสมอ พฤติกรรมนี้ถูกคนโบราณมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของการไม่ลืมรากเหง้าและผูกพันกับบ้านเกิด ความหมายเชิงลึกของสำนวนนี้ใช้เปรียบเทียบว่ามนุษย์ไม่ว่าาจะอยู่ที่ใดก็ไม่ควรลืมบ้านเกิด ประเทศ หรือต้นกำเนิดของตน มักใช้แสดงถึงความคิดถึงและความจงรักภักดีต่อบ้านเกิดอย่างลึกซึ้ง มักพบในบริบทที่บรรยายถึงคนพลัดถิ่นที่คิดถึงบ้าน ชาวจีนโพ้นทะเลที่ผูกพันกับมาตุภูมิ หรือเน้นความรู้สึกกตัญญูและการตอบแทน ในเชิงวัฒนธรรมสะท้อนแนวคิดดั้งเดิมของวัฒนธรรมจีนเรื่อง “ใบไม้ร่วงกลับสู่ราก” และความคิดเรื่อง “เมตตา” ของลัทธิขงจื๊อ อารมณ์ของสำนวนนี้ไปทางบวก มีความเคร่งขรึม ลึกซึ้ง และหวนคิดถึงอดีต มักใช้ในวรรณกรรมหรือการแสดงออกอย่างเป็นทางการ

{ "1": "แม้เขาจะพำนักอยู่ในต่างแดนมาหลายปี แต่ก็ยังคงหวนระลึกถึงบ้านเกิดเหมือนสุนัขจิ้งจอกที่ตายแล้วหันหัวกลับไปยังเนินดินบ้านเกิดของตน ปีแล้วปีเล่าต้องกลับบ้านเกิดไปไหว้บรรพบุรุษ", "2": "นักวิทยาศาสตร์อาวุโสท่านนี้สละผลประโยชน์อันมหาศาลจากต่างประเทศ กลับประเทศอย่างเด็ดเดี่ยวเพื่อรับใช้ชาติ ช่างเป็นดั่งสุนัขจิ้งจอกที่ตายแล้วหันหัวกลับไปยังเนินดินบ้านเกิดของตนอย่างแท้จริง" }