得心应手

ชำนาญจนทำได้คล่องมือ

《庄子》

“ได้ใจสมมือ” ตามความหมายตรงตัวคือ คิดอย่างไรในใจ มือก็ทำอย่างนั้น ใช้บรรยายถึงความชำนาญในฝีมือและการทำงานที่ราบรื่นมาก มาจากหนังสือ《จวงจื่อ·วิถีสวรรค์》 ในเรื่องเล่าการเลื่อยล้อของหลุนเปียน หลุนเปียนกล่าวว่าขณะที่ตนทำล้อนั้น ได้จากมือและสอดคล้องกับใจ ปากไม่อาจกล่าวได้ มีหลักการซ่อนอยู่ ต่อมาวิวัฒนาการเป็น “ได้ใจสมมือ” เน้นถึงใจและมือที่สอดประสานกัน ทำงานเข้าขากันอย่างกลมกลืน สำนวนนี้มักใช้บรรยายถึงความชำนาญอย่างยิ่งในการควบคุมทักษะหรือเครื่องมือบางอย่าง ปฏิบัติการได้อย่างง่ายดายและราบรื่นไร้อุปสรรค ใช้ได้ในบริบทกว้างขวาง เช่น ศิลปินสร้างสรรค์ผลงาน นักกีฬาแข่งขัน ช่างฝีมือประดิษฐ์ โปรแกรมเมอร์เขียนโค้ด เป็นต้น มีความหมายเชิงบวก แสดงถึงการชื่นชมในฝีมืออันยอดเยี่ยมและประสบการณ์อันโชกโชนของบุคคลใดบุคคลหนึ่ง ในแง่ภูมิหลังทางวัฒนธรรม สะท้อนถึงการแสวงหา “ฝีมือก้าวสู่สัจธรรม” ในวัฒนธรรมจีนดั้งเดิม กล่าวคือ ผ่านการปฏิบัติซ้ำแล้วซ้ำเล่า บรรลุถึงภาวะที่ใจกับสิ่งเป็นหนึ่งเดียวและทำได้อย่างคล่องแคล่วเหลือเฟือ ในแง่อารมณ์ สื่อถึงความมั่นใจ ความสงบเยือกเย็น และความเบิกบานใจ ทำให้รู้สึกถึงพลังของความชำนาญที่เกิดจากความคุ้นเคย

{ "1": "นักเปียโนคนนี้เล่นเอทูดของโชแปงได้อย่างคล่องแคล่ว ทุกโน้ตออกมาอย่างพอดีเป๊ะ (บรรยายถึงฝีมือการเล่นที่เชี่ยวชาญและสบาย ๆ)", "2": "หลังจากฝึกเขียนโปรแกรมมาหลายปี เขาจัดการกับอัลกอริทึมที่ซับซ้อนได้อย่างคล่องแคล่ว และแก้ปัญหายากได้อย่างรวดเร็ว (บรรยายถึงความชำนาญในการเขียนโปรแกรมและการทำงานที่ราบรื่น)" }