从容不迫

สุขุมเยือกเย็น

《庄子》

“从容不迫” หมายถึง การรักษาความสงบ ไม่เร่งรีบ แม้ต้องเผชิญกับความกดดัน สถานการณ์ฉุกเฉิน หรือภาวะที่ซับซ้อน สำนวนนี้มีที่มาจากจวงจื่อ·ชิวสุ่ย สะท้อนแนวคิดของลัทธิเต๋าที่มุ่งแสวงหาความสงบภายในและการดำเนินชีวิตตามธรรมชาติ ความหมายเชิงลึกไม่ได้จำกัดเพียงพฤติกรรมภายนอกที่สุขุม หากยังเน้นย้ำถึงความมั่นคงและความเชื่อมั่นของสภาวะจิตใจภายในอีกด้วย สามารถใช้ได้ในหลากหลายบริบท ทั้งใช้ชื่นชมความสงบของผู้อื่นในยามวิกฤต หรือบรรยายถึงตนเองที่จัดการเรื่องต่างๆ อย่างสงบนิ่ง ในแง่ภูมิหลังทางวัฒนธรรม สำนวนนี้สอดคล้องกับระดับการฝึกฝนตนในวัฒนธรรมจีนดั้งเดิมที่ว่า “ภูเขาไท่ล่มตรงหน้าก็ยังไม่เปลี่ยนสีหน้า” ด้านอารมณ์ความรู้สึกเป็นไปในทางบวก มักใช้แสดงความชื่นชมต่อคุณสมบัติของความสุขุมและความหนักแน่น ในสังคมสมัยใหม่ ไม่ว่าจะเป็นการรับมือในที่ทำงาน การสอบสัมภาษณ์ หรือการปฏิสัมพันธ์ในชีวิตประจำวัน ความ从容不迫เป็นคุณสมบัติทางจิตใจที่ควรค่าแก่การยกย่อง ช่วยให้บุคคลคิดและตัดสินใจได้ดียิ่งขึ้น

{ "1": "เมื่อเผชิญกับคำถามที่เกิดขึ้นอย่างกระทันหัน เขายังคงรวบรวมความคิดอย่างสงบเสงี่ยมและให้คำตอบที่ยอดเยี่ยม (บรรยายถึงความสงบมั่นคงภายใต้ความกดดัน ไม่ตื่นตระหนก)", "2": "กัปตันเรือแก่ควบคุมลูกเรืออย่างสงบเสงี่ยมในพายุฝน และในที่สุดก็แล่นออกจากอันตรายได้อย่างปลอดภัย (บรรยายถึงความสงบเยือกเย็นในยามวิกฤต เป็นระเบียบเรียบร้อย)" }