不耻下问

ไม่ถือตัว ยอมเรียนรู้จากผู้อื่น

《论语》

"ไม่ละอายที่จะถามผู้ต่ำกว่า" มาจาก《หลุนอวี่·กงเย่ฉาง》 ต้นฉบับคือ "ฉลาดและรักการเรียนรู้ ไม่ละอายที่จะถามผู้ต่ำกว่า" เป็นคำวิจารณ์ของขงจื๊อที่มีต่อขุนนางแคว้นเว่ยชื่อข่งอวี่ (ข่งเหวินจื่อ) ความหมายหลักของสำนวนนี้คือ: ไม่รู้สึกละอายที่จะขอคำแนะนำจากผู้ที่มีสถานะต่ำกว่าตนหรือมีความรู้ตื้นกว่าตน ใช้บรรยายคนที่ถ่อมตนและกระตือรือร้นในการเรียนรู้ ไม่ถือตัว ความหมายเชิงลึกอยู่ที่การทำลายกำแพงระหว่างสถานะและตำแหน่ง เน้นว่าทุกคนเท่าเทียมกันเมื่อเผชิญกับการแสวงหาความรู้ ผู้ที่มีปัญญาแท้จริงจะไม่ปฏิเสธที่จะเรียนรู้จากผู้อื่นเพราะกลัวเสียหน้า สถานการณ์ที่ใช้มักเป็นการยกย่องว่าผู้ใดถ่อมตนและรักการเรียนรู้ โดยเฉพาะใช้กับผู้นำ ผู้ใหญ่ หรือผู้เชี่ยวชาญที่ขอคำแนะนำจากผู้อ่อนวัย ผู้ใต้บังคับบัญชา หรือคนธรรมดาทั่วไป ในแง่ภูมิหลังทางวัฒนธรรม สำนวนนี้สะท้อนจิตวิญญาณทางการศึกษาของลัทธิขงจื๊อที่ว่า "การเรียนรู้ไม่มีครูตายตัว" และ "ในหมู่สามคนที่เดินร่วมทาง ย่อมมีครูของเราได้" ตลอดจนคุณธรรมความถ่อมตนและความมุ่งมั่นในทางปฏิบัติ อารมณ์ความรู้สึกเป็นไปในทางบวก แฝงด้วยความชื่นชมและความยอมรับ ในสังคมสมัยใหม่ สำนวนนี้สนับสนุนให้ผู้คนวางความหยิ่งทะนงลง และเรียนรู้จากผู้อื่นอย่าง积极主动 ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีสถานะเช่นใด ตราบใดที่มีความสามารถเฉพาะทางหรือความรู้见解ที่แท้จริง ก็ล้วนคู่ควรแก่การขอคำแนะนำ

[ { "translation": "ในฐานะประธานบริษัท เขามักไม่รังเกียจที่จะถามผู้ใต้บังคับบัญชา โดยสอบถามรายละเอียดทางเทคนิคจากพนักงานระดับล่าง ทัศนคติถ่อมตนเช่นนี้ทำให้เขาได้รับความเคารพจากทุกคน" }, { "translation": "การวิจัยทางวิชาการต้องมีจิตวิญญาณของการไม่รังเกียจที่จะถามผู้มีความรู้ต่ำกว่า แม้แต่ศาสตราจารย์อาวุโสก็ควรเรียนรู้วิธีการใหม่ ๆ จากนักวิชาการรุ่นใหม่" } ]