自知者明

ผู้ที่รู้จักตนย่อมเป็นผู้ฉลาด

《老子》

「ผู้ที่รู้จักตนเองคือผู้รู้แจ้ง」มีที่มาจาก《เล่าจื๊อ》บทที่ 33: “ผู้ที่รู้จักผู้อื่นคือผู้มีปัญญา ผู้ที่รู้จักตนเองคือผู้รู้แจ้ง” หมายความว่าผู้ที่สามารถเข้าใจและรู้จักตนเองได้นั้นจึงเป็นผู้ที่รู้แจ้งอย่างแท้จริง ข้อนี้เน้นย้ำความสำคัญของการรู้จักตนเอง โดยเห็นว่าสิ่งที่ยากที่สุดสำหรับคนเราไม่ใช่การมองเห็นผู้อื่นอย่างชัดเจน แต่คือการมองเห็นตนเองอย่างชัดเจน ความหมายเชิงลึกอยู่ที่ว่า เมื่อเราตระหนักรู้อย่างแจ่มแจ้งถึงจุดแข็ง จุดอ่อน ขอบเขตความสามารถ และความต้องการที่แท้จริงของตนเองแล้ว จึงจะสามารถตัดสินใจและเลือกได้อย่างถูกต้อง หลีกเลี่ยงความลำพองตนอย่างไม่ลืมหูลืมตาหรือการดูแคลนตนเองจนเกินไป 通常在ใช้ในบริบทของการให้กำลังใจผู้อื่นหรือการเตือนสติตนเอง ใช้บรรยายถึงคนที่มีความเข้าใจตนเอง ไม่หลงผิด ในด้านภูมิหลังทางวัฒนธรรม สะท้อนปัญญาแห่งการฝึกฝนตนแบบเต๋าที่ว่า “ส่องกลับดูภายใน” ซึ่งสอดคล้องกับคำกล่าวของฝ่ายขงจื๊อที่ว่า “ข้าพเจ้าตรวจสอบตนเองวันละสามครั้ง” อารมณ์ความรู้สึกของสำนวนนี้ค่อนไปทางบวก มีนัยของความมีเหตุผล ความสงบเยือกเย็น และปัญญาญาณ มักใช้ในการแสดงออกที่เป็นทางการหรือเชิงปรัชญา

{ "translation": "1. ในการอภิปรายของทีม เขาสามารถวิเคราะห์ข้อบกพร่องของตนเองได้อย่างเป็นกลางเสมอ ช่างเป็นผู้ที่รู้จักตนเองอย่างแท้จริง (หมายถึงการสามารถรู้จักตนเองได้อย่างชัดเจน ถือเป็นการแสดงออกถึงความเฉลียวฉลาด)\n2. หลังจากความล้มเหลวในการเริ่มต้นธุรกิจ เขาสงบสติอารมณ์และใคร่ครวญ จนในที่สุดก็เข้าใจหลักการที่ว่าผู้ที่รู้จักตนเองคือผู้มีปัญญา ไม่หลงตามกระแสอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าอีกต่อไป (หมายถึงการเข้าใจตนเองต่างหากคือปัญญาที่แท้จริง)" }