一往情深

ความรักมั่นคงผูกพันลึกซึ้ง

《世说新语》

"หนึ่งรักลึกซึ้ง" หมายถึงการทุ่มเทความรู้สึกที่ลึกซึ้งและมุ่งมั่นต่อบุคคลหรือสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เดินหน้าไม่หันหลังกลับ ไม่เปลี่ยนแปลงตลอดไป มีที่มาจากตำนานในหนังสือ "ซื่อซัวซินอวี่·เรินต้าน" ของหลิวอี้ชิงแห่งราชวงศ์ซ่งใต้ ที่กล่าวว่า "ฮวนจื่อเหย่ทุกครั้งที่ได้ยินเพลงไพเราะ ก็มักร้องเรียกอย่างไร้หนทาง" ต่อมาผ่านการวิวัฒน์จึงใช้บรรยายความลึกซึ้งของอารมณ์ความรู้สึก สำนวนนี้มักใช้บรรยายความยึดมั่นและความรักอันลึกซึ้งต่อความรัก มิตรภาพ อุดมคติ หรือความหลงใหล โดยมีความหมายเชิงบวกอย่างชัดเจน เน้นความบริสุทธิ์และความยั่งยืนของความรู้สึก ในแง่ภูมิหลังทางวัฒนธรรม สะท้อนการยกย่อง "ความรักอันคลั่งไคล้" และ "ความซื่อสัตย์มั่นคง" ในวัฒนธรรมจีนดั้งเดิม สอดคล้องกับแนวคิดเช่น "ซื่อสัตย์จนวาระสุดท้าย" "มั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง" มีขอบเขตการใช้กว้างขวาง ใช้ได้ทั้งกับความรักอันแน่วแน่ระหว่างคู่รัก และความหลงใหลในศิลปะหรือการงาน ในแง่อารมณ์ความรู้สึก มีทั้งความผูกพันอ่อนโยนละมุนละไม และแฝงไว้ซึ่งการทุ่มเทโดยไม่เสียใจ ไม่เคยเสียดาย มักทำให้ระลึกถึงบรรยากาศอันลึกซึ้งและแฝงความเศร้าเล็กน้อย

{ "translation": "1. เขาหลงใหลดนตรีคลาสสิกอย่างลึกซึ้ง แม้ชีวิตจะลำบากเพียงใด ก็ไม่เคยละทิ้งไวโอลินเลย\n2. เธอมีความผูกพันอย่างลึกซึ้งต่อเด็กๆ ในพื้นที่ภูเขาห่างไกลแห่งนี้ หลังจากสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัย เธอจึงตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวที่จะอยู่สอนหนังสือที่นั่น" }