狼吞虎咽

กินอย่างตะกละตะกลาม

《西游记》

"ตะกละตะกลาม" ใช้อธิบายการกินที่รีบร้อนและรุนแรง เหมือนกับหมาป่าและเสือที่กลืนอาหาร สำนวนนี้มาจาก "ไซอิ๋ว" ของอู๋เฉิงเอินในสมัยราชวงศ์หมิง ซึ่งในหนังสือมักใช้บรรยายท่าทางการกินที่ละโมบของตัวละครอย่างจูแปดเจี๊ย เป็นต้น ในแง่ความหมายเชิงลึก ไม่ได้บรรยายเพียงความเร็วเท่านั้น แต่ยังเน้นลักษณะการกินที่ไม่สนภาพลักษณ์และขาดการยับยั้งชั่งใจ มักมีนัยเชิงลบหรือเชิงล้อเลียน สถานการณ์ที่ใช้ส่วนใหญ่เป็นภาษาพูดในชีวิตประจำวันและงานวรรณกรรม เช่น ใช้บรรยายเมื่อใครบางคนหิวจนทนไม่ไหว หรือวิจารณ์กิริยากินที่ไม่สุภาพ ในด้านภูมิหลังทางวัฒนธรรม หมาป่าและเสือในวัฒนธรรมดั้งเดิมเป็นสัญลักษณ์ของความดุร้ายและความละโมบ ดังนั้นเมื่อรวมกันเป็นสำนวนจึงถ่ายทอดภาพลักษณ์ของ "ความร้อนรนจนทนไม่ไหว กลืนคำโต ๆ" ได้อย่างมีชีวิตชีวา ในด้านอารมณ์ สำนวนนี้ค่อนไปทางเป็นกลางถึงเชิงลบ ขึ้นอยู่กับบริบท หากเพื่อนพูดเล่นกันก็มีความตลกขบขัน หากใช้วิจารณ์ในโอกาสทางการก็แสดงถึงความไม่สุภาพ โดยสรุป สำนวนนี้ใช้พฤติกรรมของสัตว์มาเปรียบเทียบกับท่าทางการกินของคน มีภาพลักษณ์ชัดเจนและแพร่หลายกว้างขวาง

{ "1": "เขาหิวมาทั้งวัน พอเห็นอาหารก็ซัดอย่างหิวโหย โดยไม่สนสายตาคนรอบข้างเลย (บรรยายการกินที่รีบร้อนและรุนแรง)", "2": "เสี่ยวหมิงกินข้าวมักจะซัดอย่างรวดเร็ว แม่จึงมักเตือนให้เคี้ยวช้า ๆ เพื่อป้องกันอาหารไม่ย่อย (บรรยายลักษณะการกินที่รีบร้อน ไม่เคี้ยวให้ละเอียด)" }