曲高和寡

สูงเกินไป จนไม่มีใครเข้าถึง

《宋玉对楚王问》

{"translation": "สำนวน \"曲高和寡\" (ชวีเกาเฮ่อกั่ว) แปลตามตัวอักษรว่า ยิ่งทำนองสูงส่งเพียงใด ผู้ที่ร้องตามได้ก็ยิ่งน้อยลงเพียงนั้น มีที่มาจากซ่งอวี้ในยุคจ้านกั๋ว ในบทความ \"ตอบคำถามเจ้าแห่งฉู่\" ซ่งอวี้ใช้สำนวน \"ทำนองยิ่งสูง การร้องประสานก็ยิ่งน้อย\" เพื่อเปรียบเทียบตนเองว่า มีคุณธรรมสูงส่งและสติปัญญาเป็นเลิศ จึงไม่เป็นที่เข้าใจของคนทั่วไป ความหมายเชิงลึกของสำนวนนี้หมายถึง คำพูด ผลงาน หรือความคิดที่ลึกซึ้งประณีตเกินระดับความเข้าใจของคนทั่วไป จึงยากที่จะได้รับการยอมรับหรือตอบสนองอย่างกว้างขวาง มักใช้ในบริบททางวิชาการ ศิลปะ วรรณกรรม等领域 เพื่อบรรยายทฤษฎี ผลงาน หรือทัศนะที่เป็นเลิศประเสริฐ หาผู้รู้ใจได้ยาก ในแง่ภูมิหลังทางวัฒนธรรม สำนวนนี้สะท้อนความปรารถนาใน \"ผู้รู้ใจ\" ในวัฒนธรรมจีนดั้งเดิม และความรู้สึกซับซ้อนที่มีต่อผู้ที่ \"ทำนองสูง\" ทั้งชื่นชมในความยอดเยี่ยม และ lament ความโดดเดี่ยวของพวกเขา โทนอารมณ์เป็นกลางค่อนไปทางเสียดาย บางครั้งก็ใช้ในการเยาะเย้ยตนเองหรือวิจารณ์การหลุดพ้นจากมวลชน"}</｜｜DSML｜｜ parameter>

[ { "translation": "ทฤษฎีของนักปรัชญาคนนี้เป็นนามธรรมเกินไป ย่อมเป็นเพลงสูงที่ผู้ฟังน้อยในหมู่ผู้อ่านทั่วไป มีเพียงผู้เชี่ยวชาญจำนวนน้อยเท่านั้นที่เข้าใจได้อย่างแท้จริง" }, { "translation": "แม้ว่าดนตรีทดลองของเขาจะมีคุณค่าทางศิลปะสูงมาก แต่ก็เป็นเพลงสูงที่ผู้ฟังน้อย ตั๋วคอนเสิร์ตขายไม่เคยหมด" } ]