恻隐之心

ความเห็นอกเห็นใจ

《孟子》

{"translation": "「恻隐之心」หมายถึงความรู้สึกเห็นอกเห็นใจและความไม่อาจทนเฉยได้ที่เกิดขึ้นเองในใจเมื่อเห็นผู้อื่นประสบความทุกข์ยาก มาจาก《เม่งจื่อ·กงซุนฉิวซ่าง》เม่งจื่อยกตัวอย่าง \"เด็กตกลงไปในบ่อ\" เพื่ออธิบายว่ามนุษย์ทุกคนล้วนมี \"จิตใจที่ตื่นตระหนกและเห็นอกเห็นใจ\" และถือเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งคุณธรรม ความเมตตา สำนวนนี้เน้นว่าความเห็นอกเห็นใจเป็นสัญชาตญาณที่มนุษย์มีมาแต่กำเนิด มิใช่สิ่งที่ถูกบังคับให้เกิดขึ้นภายหลัง เป็นหนึ่งในแนวคิดหลักของทฤษฎีธรรมชาติมนุษย์ดีของลัทธิขงจื๊อ มักใช้ในบริบทที่บรรยายถึงความสงสารและความห่วงใยต่อผู้ที่อ่อนแอหรือผู้ที่โชคร้าย พบได้บ่อยในการอภิปรายทางศีลธรรม การบรรยายในวรรณกรรม หรือการแสดงออกในชีวิตประจำวัน มีโทนอารมณ์ไปทางบวก อบอุ่น แฝงด้วยความเมตตาและความปรารถนาดี ในเชิงวัฒนธรรมสะท้อนประเพณีของวัฒนธรรมจีนที่ให้ความสำคัญกับความรักเมตตาและการเอาใจเขามาใส่ใจเรา สอดคล้องกับ \"สิ่งที่ตนไม่ปรารถนา อย่ากระทำต่อผู้อื่น\" ความหมายลึกซึ้งอยู่ที่ว่าจิตใจที่เห็นอกเห็นใจมิใช่เพียงปฏิกิริยาทางอารมณ์เท่านั้น หากแต่เป็นจุดเริ่มต้นของการกระทำทางศีลธรรม เตือนใจให้ผู้คนเปลี่ยนความเห็นอกเห็นใจให้เป็นการกระทำที่ช่วยเหลือผู้อื่น"}

[ { "translation": "เมื่อเห็นภาพถ่ายของเด็กๆ ในพื้นที่ประสบภัย เขาก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความสงสาร เห็นใจ และรีบบริจาคเงินและสิ่งของทันที" }, { "translation": "เมื่อเผชิญกับความทุกข์ยากของคนชราไร้บ้าน แม้แต่คนแปลกหน้าก็ยังเกิดความสงสารเห็นใจและยื่นมือช่วยเหลือ" } ]